Nu het zomer is je hier koppen kan lopen, gebeurt het best wel vaak dat ik, meestal onverwacht, aangesproken wordt. Soms door een mens die eruit ziet als een toerist, soms door een bekende die graag een praatje slaat. Het begint vaak met een schijnbaar eenvoudige vraag. Waar die toe leidt, is minder voorspelbaar. In deze blog ga ik in op mijn beleving van die communicatie, de wederkerigheid die wat stroef loopt, en de positieve en mindere kanten van zo’n praatje.
Als we iets gemeen hebben, ieder van ons, is dat we grenzen hebben. Dat lijkt soms anders, omdat sommigen denken in mensen met en zonder beperkingen. Toch is dat slechts een kwestie van verwarrend taalgebruik. Ook mensen zonder beperkingen zijn begrensd. Ook al schrijven ze dat vaak toe aan omstandigheden waar ze (voorlopig) geen overzicht over of inzicht in hebben. Hoe het zit met mijn grenzen, begrensdheid, beperkingen en wat daarrond zit, schrijf ik in deze korte blog.
Ik ben een morspot, maar ik ben me ervan bewust en probeer er iets aan te doen. Wat morsen en morsigheid te maken hebben met mijn leven, beschrijf ik in deze blog.
Arno Hintjens, zanger van 70, in De Standaard van 18 juli 2020 over hoe muziek voor hem allerlei positieve kracht geeft, met effecten op onder andere zijn autisme.
Hilde Claes, politica en moeder van een zoon met autisme, in De Standaard van 14 juli 2020 over de invloed van haar emoties op haar zoon en de voelsprieten die mensen met autisme hebben.
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder, zijn volgens de krant De Standaard zeven levensmotto’s van de Nederlandse zanger Ramses Shaffy in een lied dat ook vandaag nog inspireert. De Standaard gebruikt het als aanvulling van een reeks interviews over veerkracht, verlies en verlangen. Met zicht op zee in de verte, op veilige afstand van slierten strandgangers, heb ik hieronder een poging gedaan mijn invulling van de zeven van Shaffy weer te geven.
Tijdens de ‘mini-semi-pseudo’-lockdown naar aanleiding van de Covid-19 situatie leerde ik Hei Hei (of ‘hei hei’) kennen. In deze korte blog verklaar ik wat mij het meest aansprak aan deze kleine haan (die in de Engelse versie ontmannelijkt wordt tot ‘chicken’)
Veel mensen met autisme zijn sterk gemotiveerd om vrienden, relaties en hechte familiebanden te hebben, hoewel autisme vaak veralgemeend wordt als een aandoening die de sociale interactie negatief beïnvloedt. In verhalen van mensen met autisme, uit de eerste hand, lijkt het vooral dat autistische mensen zich comfortabel en op hun gemak voelen bij andere autistische mensen. Maar is dat werkelijk zo? In deze blog lees ik een onlangs gepubliceerd onderzoek vanuit mijn eigen ervaringen als mens met autisme bij andere autisten.
Tistje 