Een citaat van Inge Lemke in ‘Autisme is een isme: essays over autisme’ (Gompel&Svacina, 2018) over haar twijfel over de relevantie van de vraag of autisme een pathologie dan wel een welvaartsziekte is, en wat volgens haar dan wel relevant zou moeten zijn.
Deze ochtend, vlak voor een wandeling aan zee, gebeurde een onopzettelijk (on)gelukje. Met melk, een kat, een onhandige blogger, een dweil (het materiaal, niet man/vrouw), enkele natuurwetten, en een plas als belangrijkste actoren. Met een resultaat dat voor eventjes een kunstwerk kon genoemd worden. Ik probeer het in deze blog te beschrijven, met beschouwing erbij.
Fragment van Marlies Hübner in Verstörungstheorien: Die Memoiren einer Austistin (Schwarzkopf und Schwarzkopf, 2016) over het ervaren van een anders-zijn in het aanvoelen van sociale regels. De vertaling is van mezelf.
In onze samenleving worden we vaak verleid om iets te vergeten te vertellen over onszelf. Zeker als het gaat om iets over onze kwetsbare kant te vertellen. Ik worstel er vaak mee of dat mij geen parten speelt als het gaat om vertellen over mijn autismebeleving voor een publiek of erover te schrijven op deze blog. In deze bijdrage ga ik daar dieper op in.
Of autisme volgens mij een handicap en/of een gave is, en wat ik daarvan vind, wil Heide(linde), studente pedagogie, weten. ‘We hebben in onze opleiding voor een paper een aantal ‘straffe stellingen’ voorgeschoteld gekregen. Die moeten we dan voorleggen aan kritische mensen met autisme voorleggen. Op basis van wat daaruit komt moeten we dan reflecteren en een paper schrijven. Zou jij zo vriendelijk willen zijn om mij daarbij te helpen?’. In deze blog probeer ik daarop een genuanceerd antwoord te schrijven.
Het moment dat je iemand betrapt op een leugen. Dat ogenblik, dat Adam, het hoofdpersonage in de gelijknamige film, een personage doordesemd met autisme, zijn lief, zonder autisme, betrapt op een leugen, en dat niet zomaar neemt. Maar hoe zou je in zo’n geval zelf reageren? Ik vraag het mijn publiek van jongeren en mensen met een jonge inborst wel eens wanneer ik het heb over mijn autismebelevingen. Gelukkig kom ik het zelf niet vaak tegen, maar in deze blog bundel ik mijn ervaringen en de reacties van mijn publiek
Einde mei zijn er verkiezingen in ons land. In deze blog bespreek ik de drie categorieën vragen over verkiezingen die in mijn mailbox kwamen: rond praktische ervaringen (rond stemmen) maar ook rond intelligentie als criterium om te kunnen/mogen stemmen, de rol van maatschappelijk engagement en of mensen met autisme niet veel te eerlijk en betrouwbaar zijn om met politiek bezig te zijn.
Lange tijd heb ik een gloeiende hekel gehad aan bewegen, spel waarbij beweging vereist was en sport in het bijzonder. Zeker als het sport of spel in groeps – of competitieverband was. Dat laatste is tot nu toe niet veranderd. Bewegen doe ik sinds enkele jaren wel meer. Hoe dat komt, en welke oplossingen ik vond, onder andere via de bewegingsdriehoek, vertel ik in deze blog.
Tistje 