Als de tocht niet meer voert naar de plaats waar alles goed komt, wat houdt haar gaande? Wat maakt dat we onderweg blijven naar de bron van onze mosterd? Als het warm is, en mijn liefste en ik weer worden bevangen door zomerse gewoontes als pootje baden en ijsjes likken, duiken die vragen wel eens op uit mijn grijs-paarse hersenbrij. In deze blog ga ik verder in op deze vraag.
Een leesverslag van het boek ‘Etiketjes’ van Ann Ceurvels, uitgegeven bij Houtekiet (2018)
Beschrijving van een reeks factoren die bij mij kunnen bijdragen tot auditieve overprikkeling (van geluid) en wat die voor gevolgen heeft, en wat ik er meestal aan doe.
Laat die lat los, stond er bibberig gekalkt op de wagon van de Intercity naar huis. Maar wat betekent het? Wat is die lat en wie moet ze loslaten? En wat betekent loslaten? Een korte blog over latten en loslaten.
Nummer 68 in de reeks 1000 vragen aan jezelf met vragen als: Zal je ooit in Afrika wonen? Wat zou je laatste vraag kunnen zijn? Op welk moment in je leven sluipt volgens jou het einde binnen? Waarom is het geen vijf dagen weekend en twee dagen school volgens jou? Waarom vind je iets niet wanneer je zoekt maar komt het tevoorschijn als je het niet nodig hebt? Hoe komt het dat geen mens hetzelfde is? Hoe zal je eruit zien als je oud bent? Tot wanneer zal de reden volgens jou ons leven domineren? Wanneer eindigt volgens jou de eeuwige drang om jong te blijven? en Welke toekomst is er voor de liefde?
Ik was te vroeg bij de dermatoloog, en dus ging ik in het nabijgelegen park op een bankje bij de vijver zitten schrijven. Wat daar gebeurde kan u in deze blog lezen.
Ik lijd aan overschatting. Het is misschien niet zo ‘bon ton’ om het te zeggen, maar het is zo. Waar mensen mij het meest in overschatten is mijn vergevingsgezindheid. Hoe dat zit, en hoe ik met ‘vergeven’ om ga, in een poging vrij te ademen probeer ik in deze korte tekst uiteen te zetten.
Blitse sportwagens, fraai versierde SUV’s, stijlvolle limousines of cabriolets van een duur merk, met voor – of achterop een blauwe sticker met een zwarte rolstoel … ze zijn al een tijdje niet meer weg te denken uit ons straatbeeld. Daartegenover staat het beeld dat in de (downloadbare) cahier #inkomen #inclusie van GRIP vzw wordt geschetst, aan het andere eind van het inkomensspectrum, zes verhalen met een daarvan een vrouw met autisme. In deze blog een samenvatting, leeservaringen en bedenkingen.
Tistje 