Een mooi moment in deze zomer. Over de ochtendstond aan het strand. Ik beschrijf wat er gebeurt tijdens mijn korte wandeling van half zes tot rond zes uur, tussen vlak voor en vlak na de zonsopgang.
Ruim drie kwart van de medemens zou minstens eenmaal per jaar op reis trekken. Het is dan ook logisch dat in kranten en tijdschriften bekende en minder bekende medemensen worden bevraagd naar hun reisgewoonten. Maar in welke mate is deze homo autisticus ook een homo toeristicus of eerder een blijf-thuis-mus? Deze week beantwoordt ik tien vakantievragen die in het financieel-economische dagblad De Tijd werden gesteld. Voel u vrij om de vragen over te nemen op uw blog.
Tweelingen hoeven niet steeds identiek te zijn. Meer zelfs, soms zijn ze zo verschillend als maar kan zijn. Neem nu Jennifer en Sarah Ross, de twee zes-jarige zussen die centraal staan in een artikel ‘The Sisters Project’ dat vorige maand verscheen in het Amerikaanse nieuwsblad Newsweek. Ik kwam het tegen toen ik onlangs in het magazine bladerde en probeer hierbij mijn lezing te geven.
Een reactie geschreven op het artikel in het Vlaamse nieuwsmagazine Knack Online’Ja, ik heb asperger, nee, ik hou niet van treinen en postzegels’ van copywriter, journaliste en storyteller Magali de Reu, vrouw met autisme.
Een hele tijd terug was ik verhinderd om verder te doen. Door allerlei hindernissen. Het was een vreemde ervaring. Er stond van alles in de weg. Of dat dacht ik toch. Want zonet snapte ik dat het in die tijd andersom was. Dat ik in de weg stond van alles. Hierna probeer ik uit te leggen hoe ik daartoe kwam, en welke tips en invloeden van anderen wel of net niet hebben geholpen. Voor de ongeduldige lezers onder u: het was een beeldinterview met een meervoudig getalenteerde (en begaafde) schilder met autisme die me weer op weg hielp. Voor de generaliserende lezers onder u : nee, dit helpt bijlange niet bij alle mensen, met of zonder autisme, en dat het helpt bij mij is misschien zelfs een contra-indicatie op succes.
Elke vijfde van de maand beschrijf ik een anekdote uit mijn leven. Deze eerste keer gaat het over een onverwacht telefoongesprek waarbij er strikt genomen nooit een gesprek heeft plaatsgevonden. Iemand was verkeerd verbonden en kwam er pas na vijf keer bellen, en voicemailberichten met een heel liefdesverhaal, achter dat ze verkeerd verbonden was.
Elke vierde van de maand schrijf ik over een preoccupatie of passie. Ik begin met wat wellicht mijn grootste passie is: oplijsten of lijstjes maken van wat of wie dan ook. Meestal doe ik dat op ‘dode’ momenten, wanneer ik moet wachten. Of ik lees lijstjes van anderen, zoals ‘Last suppers served on Death Row’ in een Engels tijdschrift dat in de wachtkamer bij de huisarts lag.
In elk leven zijn er memorabele momenten, die zo’n indruk op je hebben gemaakt dat ze je bijblijven. Elke derde van de maand wil ik uit mijn leven zo’n memorabel moment beschrijven. Deze eerste keer komt de verwijzing naar het bekende boek uit 1971 van de Amerikaanse self-help goeroe Dorothy Sarnoff door een stem – en taalcoach.
Tistje 