Het geluid van brekend glas … memorabele momenten

Stel dat u gevraagd wordt naar een of twee van uw ‘1000 heerlijkste ervaringen’ (zoals in dit boek). De kans bestaat dat u uw schouders ophaalt, zucht, niet aan ‘zo’n onzin’ meedoet. U hebt tijd nodig om allerlei ellende een plaats te geven. In het andere geval doet u zoals ik, en begint te glimlachen. Meer zelfs, u moet moeite doen om een keuze te maken tussen al die heerlijke ervaringen die een na een, als bubbels in een glas spuitwater, boven komen drijven. Misschien flapt u er wel uit dat hier te zijn, dit te lezen en straks weer met uw leven verder te gaan een heerlijke ervaring was. Wie weet, een mens mag wel eens onbescheiden zijn.

Een van mijn heerlijkste ervaringen heb ik vandaag beleefd. Net achter tienen. U lag misschien nog in uw bed. Te soezen, te snurken of te zorgen voor de jeugd van de toekomst. Of u was, zoals ik, al een tijdje uit de veren. Voor dag en dauw dus. Op zo’n moment is het nog stil op straat. Nu ja, vrij stil. Er rijden immers nog taxi’s rond die nachtraven naar huis voeren. En gehuwde mannen halen, zoals de traditie het wil, vers ontbijt bij de warme bakker. Niet bij ons, echter. Mijn liefste vertrekt even na acht naar het zwembad om bij de zwemclub te trainen. Ik geef haar een kus, wuif haar uit en hoop dat ze heelhuids terugkomt. Ik mag komen kijken maar bedank daar feestelijk voor. De geur, de sfeer, de kleuren en het geluid van het zwembad stoot mij om een of andere reden af. Komt daarbij dat ik alleen de baksteenslag (richting bodem) ken en mijn coördinatie beneden alle (water)peil is.

Zodra mijn liefste het bad induikt met alle andere waternimfen, ga ik aan de slag met glas. Sinds lang heb ik een vreemde relatie met glas. Enerzijds breek ik, door mijn buitengewone onhandigheid, meer glas dan de gemiddelde Belg of Nederlander. Anderzijds ben ik gefascineerd door al wat met glas heeft te maken. Een boek waarin mijn glasmanier het mooist tot leven komt vind ik ‘Manneke van Glas’ van kunstenaar Gregie de Maeyer.  Zelf maak ik geen glaskunst, ben ik geen glasblazer of consument van glazen boterhammen. Nee, daarvoor ben ik te nuchter. Zo nuchter dat ik rond een uur of negen het glas van de buurt verzamel en ermee, met een of twee trolley’s, naar de glasbol vertrek. Dat is een eindje stappen, maar ik heb het ervoor over. Door weer en wind. Desnoods door de regen. Ook als het oude wijven, pijpenstelen of katten en honden regent.

Zo sta ik daar, om de twee weken, aan de glasbol. Met mijn tientallen flessen wijn, melk of water. Met bokalen en kapotte glazen. Met glazen vazen die getuige zijn geweest van een zoveelste relationeel conflict in de buurt. Ik stel geen vragen, ik haal het glas en ik breng het naar de glasbol. En, nu komt mijn heerlijke ervaring, mijn memorabel moment, ik gooi, ik smijt, ik dump het er met veel geweld in. Op dat moment komt de geweldenaar in mij naar boven, en gooi ik mijn frustraties los. Let op, ik hou van mijn glas, en hou er ook van dat het proper is. Dat staat trouwens in grote letters op de glasbol: hou uw glas netjes. Helaas kunnen de meeste mensen niet lezen, luisteren of ze letten er gewoon niet op. De mensen die mij glas geven leven gelukkig wel naar de letter én de geest van de wet. Ze weten dat ik erop sta. Op de regel natuurlijk, niet op  hun glas.

Ook het concept van de glasbol is iets dat me fascineert. Die van ons zitten ondergronds, zoals ik het graag heb. In die ouderwetse bakken kon ik me weliswaar geweldig uitleven, maar dan moest je voortdurend op je hoede zijn voor omwonenden. Die durfden ook wel eens wat werpen. Geen glas, maar meestal iets dat in de vuilniscontainer moest. Hoewel ik dat hen wel eens toeriep, ben ik dat gestopt. Je krijgt alleen nog maar meer viezigheid door toegeworpen. Zei ik al dat mensen niet luisteren? Of kunnen lezen? Glas moet je immers niet naast de glasbol zetten, maar erin gooien. Slimme glasbollen bestaat (nog) niet.

Terwijl ik aan de glasbol bezig ben, van een halfuurtje tot drie kwartier, komen er meestal nog mensen langs. Collega glaswerpers of mensen die de afvalcontainer ernaast willen gebruiken. Dan maken we wel eens een praatje. De mannen van het glas, noemde iemand ons onlangs. Niet te verwarren met die van het gas of van het gras. Net aan de overkant staat het lokaal van de plaatselijke jeugdbeweging. Het gebeurt dat dit me vragen om ook hun glas te ‘doen’. Met veel plezier, maar wel zonder mijn handen vuil te maken, zeg ik dan.

Eenmaal het glas in de bol zit, neem ik afscheid van collega’s glaswerpers. Dan vertrek ik, helemaal in mijn nopjes, met een wat vermoeide arm en lege trolley’s terug naar huis. Vol met nieuwe ideeën, en nog nagenietend, van het werpen, van het gesprek en vooral van het geluid van brekend glas.

1 Comment »

  1. Prachtig! Dat doe ik ook graag, glas in de glascontainer gooien. En goed luisteren naar het geluid. Elke pot of fles klinkt anders. Het mooist vind ik het klinken wanneer de container nog bijna leeg is, met slechts een dun laagje op de bodem.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s