De (Wereld) Autisme Week is voorbij. Elk jaar is er één dag, één week om te spreken over autisme zonder meteen afgewend te worden. Het is kort, die dag, die week. Er is zoveel te doen. Zoveel te vertellen. We willen graag bewustzijn en inzicht. We willen graag geduld en begrip. En zoveel meer. Tot het een oud nieuwtje is. Tot het gearchiveerd is. Met aardappelschillen, oud brood en wortelrestjes in vuilnis beland. Op naar Wereld Autisme Dag 2018? Of wordt bewustzijn dit jaar bij sommige mensen toch een aanzet tot acceptatie? Ook van de minder charmante, mediagenieke en minder communicatieve mensen met autisme? In dit stukje enkele gedachten over wat na de (wereld) autisme week 2017.
Nummer tweeënveertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over mijn doucherituelen. Over, gesteld voor de keuze fanatiek te zijn met geld, seks, sport, religie of voeding, voor welke van deze ik dan zou kiezen. Over hoe ik zou reageren mocht ik gezegd worden dat een ontroerend gedicht dat ik las geschreven was door software. Over de meest bruikbare kritiek die ik heb ontvangen. Over wie ik het meest recente kaartje heb gestuurd. Over hoe ik een moeilijk mens zou omschrijven. Wanneer ik het laatst in een microfoon heb gepraat. Over wat ik zou aanvullen bij de zin ‘de meeste mensen zijn …’. In welke situaties ik doorgaans geneigd bent te liegen (of liegen te benaderen). En of ik wel eens een middagdutje doe.
Vrijdag, 10:25 … een momentopname van een gebeurtenis en ontmoeting met enkele mensen in de buurt en de politie bij de glasbak en bij een kunstwerk dat onlangs is aangebracht in onze wijk.
Doorgaans wordt verwacht dat mensen met autisme hun communicatiestijl aanpassen. Dat getuigt echter van weinig respect tegenover welke inspanningen ze al doen in het dagelijks leven. In een gelijkwaardig gesprek komt respect steeds van twee kanten. Daarom maakte de Vlaamse Vereniging Autisme een mooi vormgegeven flyer met 10 autismevriendelijke communicatietips. Deze tips werk ik hierna uit vanuit mijn eigen beleving.
Nummer eenenveertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over wat ik over sla in de krant, wat ik doe met (mijn) grijze haren en wat er op de meest recente foto op een van mijn sociale media staat. Ook of ik liever op de voorgrond of op de achtergrond sta, of ik liever een briefje van vijf euro zou vinden op straat of mijn sokken die ik dringend nodig heb, en of ik liever nooit meer in de opstopping zou staan of het nooit meer koud hebben. Tot slot voor welk televisieprogramma ik mezelf graag zou opgeven, hoe ik mijn boterham het liefst beleg, als ik zou mogen kiezen als ik op een onbekende plaats zou ontwaken of dat het midden van de woestijn zou zijn of het midden van een onbekend plas water in een roeibootje, en hoe amicaal ik eigenlijk ben.
Een tekst van Dominique Dumortier, autismedeskundige bij vzw Autisme van binnen uit, op Wereldautismedag, over haar beleving van autisme. Integraal overgenomen, met toestemming van de auteur.
Bijna aan alles wat er over autisme gezegd wordt in de media, kan er een ‘maar’ toegevoegd worden. Zeker vandaag, op Wereld Autisme Dag, kan dat opgaan. Toch was er vandaag nog veel meer te beleven en daarover schrijf ik deze blog. Met een ‘maar’.
Over waarom ik niet zoveel op heb met Aprilvissen op deze eerste April maar vandaag met tevredenheid heb deelgenomen aan de Bluerun, al wandelend weliswaar, in een volstrekt vreemde omgeving, wat ondanks de goede organisatie en bekend volk toch enige weerstand gaf, zowel vooraf, op het moment zelf als nadien.
Tistje 