Sarah (34) stelt me per mail de volgende vraag: ‘Wanneer is het het juiste moment om iemand met autisme te laten kennis maken met jouw blog, of met informatie zoals die op jouw blog verschijnt?’ Sarah stelt de vraag vanuit haar beroepsleven, als zorgleerkracht, en als zus van een jongere (gemiddeld begaafde) broer met autisme. Een moeilijke vraag, geeft ze toe, maar ‘doe toch maar eens een poging’. In deze blog probeer ik die poging dan ook te wagen.
Op de vraag of alles op deze blog echt gebeurd is, zijn volgens mij meerdere antwoorden mogelijk. Geen van hen is echt fout of echt juist. In deze blog ga ik verder in op deze regelmatig gestelde vraag. Tenzij u deze links laat liggen natuurlijk.
John Elder Robison in Switched on (Oneworld Publications, 2016) over de bedenking of hij in de tijd van natuurkundige Isaac Newton (zeventiende eeuw) beschouwd zou zijn als persoon met autisme met beperkingen of met talenten.
Een tijd geleden heb ik deelgenomen aan een studie van de onderzoeksgroep Explora (Experimenteel Psychologisch Onderzoek Autisme). Met behulp van EEG werd mijn hersenactiviteit gemeten tijdens het uitvoeren van een aantal onderzoekstaken. Op basis van de verklarende brief die ik ontving werp ik een blik op de bevindingen en reflecteer ik vanuit eigen ervaringen.
Nummer dertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over wat er de voorbije jaren veranderd is in mijn sociale omgang. Over wat ik nooit meer hoop mee te maken. Hoe belangrijk de mening van anderen is in beslissingen die ik neem. Of ik gemakkelijk een confrontatie aanga. Waar ik het liefst ben, of ik momenteel op een berg of in een dal zit, of ik voldoende aandacht krijg van vrouwen en waarin ik verschil van mijn moeder.
Verandering van spijs doet eten. Die raad krijg ik wel eens, maar het blijft voor mij een raadsel wat mensen er precies mee bedoelen. In deze tekst ga ik op zoek naar de betekenis en wat het washok ermee te maken heeft.
Eigen lezing van het artikel Nu kopzorgen, straks koppositie van Julie Wevers dat verscheen in NRC van 28 januari 2017 rond de beschermingshypothese, verhoogde plasticiteit van de hersenen van mensen met autisme, en dat mensen met autisme hun ‘achterstand’ zouden inhalen in het verouderingsproces
Het zijn barre tijden, aldus lezer Ludovic. We horen het dagelijks op het nieuws. Dat het oorlog wordt, dat de crisis nog torenhoog zal pieken, dat we in een neoliberale hel leven. Ludovic vraagt zich af of we bang moeten zijn. Zowel zijn zoon Jan (10 jaar) als hij hebben een diagnose autisme, laat hij weten. Vooral Jan heeft het af en toe erg moeilijk, maar ook Ludovic voelt zich zelden op zijn gemak bij nieuwsberichten. Op zijn vraag probeer ik in deze blog een genuanceerd en persoonlijk antwoord te geven.
Tistje 