De negende in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over wat ik zou doen mocht ik lange tijd in de gevangenis, waar ik vroeger blij van werd, in welke kledij ik me mooi voel, wat er op mijn nachtkastje ligt, hoe geduldig ik ben, wie mijn gevallen held(in) is, of er foto’s op mijn gsm staan waarmee iemand me zou kunnen onder druk zetten, hoe ik me oppep na een rotdag en of ik graag mediteer.
De achtste in de lange reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over woorden waar kriebels, in goede en minder goede zin, bij horen, over op tv komen, over datgene waar ik zenuwachtig voor ben, over wat thuis tot een thuis maakt voor mij, over wat en wie ik niet kan missen, wat mijn favoriete sprookje(s) zijn en wat voor humor ik zou hebben.
Michael John Carley in Asperger’s From the Inside Out: A Supportive and Pratical Guide for Anyone with Asperger’s Syndrome over het terug opnieuw kunnen beginnen of proberen als persoon met autisme.
Janna stelt me via mail de vraag vraag hoe en wat ik zou schrijven mocht ik niet onder invloed van bepaalde (farmaceutische) medicatie zou schrijven, vanuit de veronderstelling dat ik die zou nemen. Vanuit de veronderstelling dat de farmaceutische medicatie die ik neem werkelijk een invloed zou hebben op wat ik schrijf, probeer ik mij voor te stellen welk effect er zou zijn mocht ik deze medicatie niet meer nemen. Het blijft echter gissen, en bij vermoedens.
De zevende in de lange reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over leven na de dood, op wie ik zoal boos ben, het gebruik van het openbaar vervoer, of ik geworden ben wat ik vroeger droomde te worden, wat me verdriet doet, welke eigenschap ik het meest waardeer in mijn lief, wat mijn grootste (hier: belangrijkste) aankoop is geweest, of ik mensen een tweede kans geef en of ik veel vrienden heb. Kortom, alles wat u niet in de roddelbladen kon lezen (wegens volstrekt onbelangrijk), komt u hierna te weten.
Het heeft even geduurd, maar dan toch nummer 6 van de 1000 vragen: met wie ik voor het eerst zoende, wat mijn laatste ontdekking is, of ik een goede slaper ben, welke films ik liever op de bank dan in de bioscoop zie, of kinderen mij leuk vinden, welke sieraden ik dagelijks draag, hoe mild ik ben in mijn oordelen, of ik ban ben in het donker, welke boeken indruk op mij hebben gemaakt, en hoe mijn ideale trouwjurk/pak eruit ziet.
De zon schijnt. De buitenthermometer geeft 28°c aan. De airco binnen staat op 16°c. Heerlijk koel in huis. Enkele oudere dames hebben zich, in bain de soleil, op het plat dak even verderop genesteld voor een zonnebad. Het leven zoals het is, en intussen ben ik al begonnen aan mijn tijdsschema. Wat ben ik blij dat ik dat schema heb, denk ik vaak. In deze blog een greep uit wat ik deze voormidag zoals doe. Van sms-permanentie tot huishouden, van boeken afstoffen tot om eten gaan, en denken aan wat er nog zoals op het menu staat.
Wat het psychoanalytisch kan betekenen wanneer een jongere met autisme op het scheldwoord ‘autist’ opwerpt dat hij een ‘aspie’ is en de andere “een echte autist”. Uit Verstandelijke beperking en psychoanalyse: echo’s van een verlangen / gered. door Johan De Groef, Rudi Vermote (Garant Uitgevers, 2016)
Tistje 