Sorry voor alles … maar niet van mij

Sorry voor alles

Soms dekt de vlag toch niet de lading, of de titel niet het artikel, voor wie, zoals ik, vooral beelden ziet bij uitdrukkingen, en daar soms vreemd bij opkijkt (of in een (ongepaste) lach schiet). En wees gerust, ik heb u de laatste tijd niet met verborgen camera’s en medeweten van uw vrienden en familie niet gevolgd tot in het holst van uw leven. Zoals in het fantastisch leuke gelijknamige televisieprogramma met Adriaan Van den Hoof, die ik sowieso al volgde..

Bovendien, ik hoef mij online ook niet te verontschuldigen. Hoewel er mensen zijn die af en toe mailen dat ze (nog steeds) wachten op mijn excuses. Al weken, maanden, jaren. Ik moet hen teleurstellen, ik kan me niet verontschuldigen voor verkeerde perceptie of projectie. Als ik mij verontschuldig, is het persoonlijk of niet, en meestal niet erg lang nadat de persoon in kwestie te kennen heeft gegeven wat er op zijn of haar maag ligt.

Als je het programma ‘Sorry voor alles’ zou mogen geloven – wat ik als achterdochtige autist uiteraard niet doe  – zou het, met medeweten van je omgeving, vrij eenvoudig moeten zijn om je zomaar te volgen in je leven zonder dat je het zelf weet. Gisterenavond, bij het bekijken van het programma, moest ik dan ook meteen denken aan mensen die extreem achterdochtig zijn, en bij het minste een complottheorie vermoeden.

Zelf heb ik gelukkig geen grote vriendenkring, ben ik bijlange niet interessant of fotogeniek genoeg om geselecteerd te worden. Overigens houdt ook mijn omgeving niet van dergelijke ‘kom uit je comfortzone’-spektakels.  En telkens ik de de voorbije jaren de kans heb gekregen mijn smoel en stem in beeld te krijgen, heb ik feestelijk  bedankt. Misschien was het dus vooral een vorm van Schadenfreude dat ik ervoer bij het kijken naar ‘Sorry voor alles’.

Uiteindelijk komt iedereen in zijn leven op duizend-en-één camerabeelden. Ik ben zelf al ontelbare keren gefilmd, op televisieschermen verschenen in shoppingmalls, supermarkten, trein -, tram – en busstations, winkelstraten, openbare diensten en ook op straat hangen er bij ons camera’s. Voor mijn veiligheid, zogezegd, maar ik weet wel beter.

Bovendien verschijnt mijn kop en lijf op de gigantische plasma in de etalage telkens ik langs de security-winkel verderop wandel.  Er hangt weliswaar een bordje aan de gevel ‘opgepast, u wordt gefilmd’, maar toch zijn er af en toe mensen die echt schrikken. Zo’n scherm heeft best ook wel voordelen. Zo zie ik, voor ik de bus opsta, of mijn rits toe is (of nog open staat), ik bepaalde kleren binnenstebuiten of achterstevoren aan heb, en of de kleurcombinaties een beetje ok zijn. En zo helpt de promotie van middelen tegen de angst van een ander mij ook nog een beetje mijn eigen angst – voor mensen die mij aanspreken omdat mijn rits open staat – te verhelpen. Voor even toch. En nog dit: vergeet niet te zwaaien naar de camera als u in een supermarkt binnenstapt, u wordt gefilmd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s