Af en toe zenden lezers of anderen mij een verhaal toe, van zichzelf of over anderen in hun omgeving die autistisch zijn. Dit keer wordt het verhaal verteld door Sarah en Thomas, over hun onlangs overleden oom Simon, die op latere leeftijd te weten kwam dat hij autistisch was, en tijdens zijn leven vooral reislustig was.
‘Wanneer spreken we nog eens af?’ is een van die moeilijke vragen die ik af en toe krijg, onvoorspelbaar, als iemand die ik vroeger (wellicht) heb gekend/moet gekend hebben, mij aanspreekt. In deze blog ga ik dieper in wat ik dan doe, en een paar tips die bij mij (maar niet noodzakelijk bij u) werken.
Wat ik mezelf al die jaren heb afgevraagd, is wat het voor mij, maar ook voor andere autistische mensen, zo moeilijk maakt om werk waarvoor ik solliciteer ook daadwerkelijk te krijgen. Dat is het startpunt voor deze blog vanuit persoonlijke ervaringen.
Citaat van hoogleraar wiskunde en auteur van o.a. ‘Wat we niet kunnen weten’ Marcus du Sautoy over autisme en wiskunde in Trouw van 22 april 2023
Vroeg of laat, op een bepaald moment, komt de vraag hoe het verder moet. Ik vind dat een moeilijke vraag. Ik benijd mensen die daar meteen een antwoord op hebben, van ‘ik weet het niet’ tot ‘zo vind ik dat het verder moet’. Ik benijd ook mensen die meteen om meer informatie vragen met ‘hoe bedoel je?’, of die in geen tijd een pasklaar uitgebreid en concreet antwoord weten te verzinnen. Zelf ben ik daar veel minder sterk in. Hoe ik mijn antwoord verzin, beschrijf ik in deze blog op mijn mijn eigen manier.
David, een autistische lezer van mijn blog, vraagt me naar tips om zijn verveling op zondagochtenden te verdrijven of er goed mee om te kunnen gaan. Vanuit eigen ervaring en kennis probeer ik daarop genuanceerd een antwoord te schrijven.
Een citaat van de Zweedse auteur Clara Törnvall, geïnterviewd in De Morgen over haar nieuwe boek over vrouwen met autisme en hoe ze haar autismediagnose als een kans zag haar leven een nieuwe richting te geven.
Waarom hebben mensen het vaak voor ‘autistische personages’ die eigenlijk gewoon een deel van het verhaal zijn, terwijl ze autistische personen zelden voor vol nemen en vaak vergelijken met fictieve personages die geenszins autistisch zijn? Een voorbeeld is de recente versie van Wednesday Addams, die autistisch zou zijn. In deze blog schrijf ik mijn eigen gedacht neer over deze neiging en probeer te kijken wat we (niet) kunnen leren van het personage, als ze in levende lijve onder ons zou leven.
Tistje 