Bijdragen over autisme, in combinatie met de subcategorieën
Wat vinden kinderen met autisme het leukst aan zichzelf, Waar zijn ze volgens zichzelf absoluut het best in en Waar beleef je het meest plezier aan … het zijn in deze tijden misschien wel goede vragen. Vragen die aan bod kwamen in een recent onderzoeksartikel, waarvan ik in deze blog de essentie probeer te beschrijven. Ter inspiratie of als lectuur.
Sociale afstand en sociale onthouding zijn, net als de juridische term ‘lockdown’, de laatste weken en dagen in het nieuws gekomen. Ze worden online ook steeds vaker met autisme geassocieerd, en mensen met autisme laten weten dat ze zich nu eindelijk normaal voelen. In dit artikel probeer ik dat te nuanceren en probeer ik enkele ervaringen, gedachten en gevoelens van mezelf daartegenover te verwoorden.
Een terugkijkje op de voorbije week toen de beschermingsmaatregelen tegen de verspreiding van #Covid19, zonder medische of overheidsinformatie, louter vanuit eigen beleving.
Een verhaal over het coronavirus, een heel actueel thema, waarin ik probeer te beschrijven hoe ik de berichtgeving, de maatregelen die genomen worden, de reactie van mensen ervaar, hoe ik daar mee om ga. Wat helpt, wat moeilijk of onduidelijk is. Welke tips voor mij nuttig zijn (geweest). Op vraag van de Vlaamse Vereniging Autisme maakte ik deze blog.
Leesverslag van ‘Gewoon een beetje anders dan de rest … een lees – en werkboek voor kinderen met autisme en hun omgeving’ (Aldo, 2020) van Eva Van der Linden. ‘Gewoon een beetje anders dan de rest’ is een voorlees – of samenleesboek voor kinderen van zes tot twaalf jaar, met onder andere een inlevingsverhaal over een kind met autisme. Het verhaal van Stan wil een inkijkje geven in het dagelijks leven van een kind met autisme. Doorheen het boek wordt duidelijk dat dit vooral een leidraad is, om tot een ontspannen gesprek te komen, om tot meer (zelf) inzicht te komen en autisme bespreekbaar te maken. Iedereen met autisme is immers anders, en dat is iets dit boek waar maakt.
Izanagi, een cisgender blanke man (20), met autisme, uit Mexico City, vertelt wat hem echt gelukkig maakt. Geciteerd in Our Autistic Lives: Personal Accounts from Autistic Adults around the world aged 20 tot 70+ van Alex Ratcliffe (Jessica Kingsley Publishers, 2020) (eigen vertaling)
Een tijd terug wees een kennis mij erop dat mijn leven omhuld wordt door blauwigheden. Dat uit zich niet alleen maar ook op blauwe maandag(en). In dit stuk ga ik verder in op mijn zogenaamde blauwigheden.
Vrouwen ontvangen vaak later een diagnose autisme dan mannen, waardoor aangegeven problemen en nood aan ondersteuning daarbij vaak onbegrepen blijft. Vooral bij vrouwen die hun diagnose in hun midden – tot late volwassenheid krijgen valt dat sterk op. Onlangs verscheen in het tijdschrift Autism een Engelstalig artikel over een onderzoek bij vrouwen die de diagnose autisme kregen tussen hun veertigste en hun zestigste. In dit artikel geef ik de vier belangrijkste thema’s weer, de conclusies en een verwijzing naar een gelijkaardig Nederlands onderzoek.
Tistje 