Nummer tweeënveertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over mijn doucherituelen. Over, gesteld voor de keuze fanatiek te zijn met geld, seks, sport, religie of voeding, voor welke van deze ik dan zou kiezen. Over hoe ik zou reageren mocht ik gezegd worden dat een ontroerend gedicht dat ik las geschreven was door software. Over de meest bruikbare kritiek die ik heb ontvangen. Over wie ik het meest recente kaartje heb gestuurd. Over hoe ik een moeilijk mens zou omschrijven. Wanneer ik het laatst in een microfoon heb gepraat. Over wat ik zou aanvullen bij de zin ‘de meeste mensen zijn …’. In welke situaties ik doorgaans geneigd bent te liegen (of liegen te benaderen). En of ik wel eens een middagdutje doe.
Doorgaans wordt verwacht dat mensen met autisme hun communicatiestijl aanpassen. Dat getuigt echter van weinig respect tegenover welke inspanningen ze al doen in het dagelijks leven. In een gelijkwaardig gesprek komt respect steeds van twee kanten. Daarom maakte de Vlaamse Vereniging Autisme een mooi vormgegeven flyer met 10 autismevriendelijke communicatietips. Deze tips werk ik hierna uit vanuit mijn eigen beleving.
Een tekst van Dominique Dumortier, autismedeskundige bij vzw Autisme van binnen uit, op Wereldautismedag, over haar beleving van autisme. Integraal overgenomen, met toestemming van de auteur.
Bijna aan alles wat er over autisme gezegd wordt in de media, kan er een ‘maar’ toegevoegd worden. Zeker vandaag, op Wereld Autisme Dag, kan dat opgaan. Toch was er vandaag nog veel meer te beleven en daarover schrijf ik deze blog. Met een ‘maar’.
Els van Peborgh ( Filosoof, lid van het centrum voor Europese Filosofie aan de UAntwerpen en aspirant van het FWO, tevens moeder met een zoon met autisme) in ‘Het bedrieglijke normaal van autisme’ (De Standaard, 28 maart 2017) over hoe het label autisme kan bevrijden.
Binnen drie dagen, op 2 april 2017, is het zover, de negende World Autism Awareness Day, vrij vertaald als Wereld Autisme Dag. Niet iedereen is gelukkig met het blauwe gedoe, of de achterliggende gedachte, maar dat even terzijde, kijk ik terug naar wat ik zelf aanvoel als enkele rode draden in de afgelopen negen jaar met autisme leven en ervaringen uitwisselen.
Deel van een eigen (geanonimiseerd) verhaal, gebaseerd op ‘echte’ ervaringen, overgenomen uit een opdracht die ik kreeg voor een cursus psychodiagnostiek als voorbeeld van een casus rond autismespectrumstoornissen.
Hanna (38), vrouw met autisme (diagnose toen ze 25 was) in “Eerst was ik alleen. Later werd ik gepest. Ik was de rare” van Frauke Joossen in Viva, 28 maart 2017 over haar autisme, eerlijkheid en emoties.
Tistje 