Catherine Mann en Karen Booth in Intiem 2238: Liefde op de ranch: Rodeo en Robijnen 2 (Harlequin, november 2016) met een dialoog tussen man en een vrouw, moeder van een zoon met autisme, over de moeilijke relatie met autisme van haar ex-man en familie.
Mark Lamprell in Een liefde in Rome (A.W. Bruna, 2016) over waarom de jonge kunstenares Alice, die naar Rome reist, door haar moeder op autisme getest werd.
Dick Swaab in Ons creatieve brein: hoe mens en wereld elkaar maken (Uitgeverij Contact, 2016) over hoe de keuze van ons beroep best aansluit bij ons brein, zoals autisme neigt tot technische beroepen bij hogere begaafdheid en tuinbouw bij lagere begaafdheid. Toch, telt Swaab, moet iedereen de kans krijgen om naar eigen belangstelling de keuze voor een beroep te maken.
Wat als ik zou samen leven met een niet-autiste, met iemand zonder autisme ? Die vraag krijg ik wel eens, en deze keer van Jacqueline, vrouw met autisme die al tien jaar (gelukkig) samen leeft met een niet-autistische man (‘een echte vent’, zegt Jacqueline). In deze blog probeer ik een antwoord te formuleren op die vraag, voor zover ik me dat kan verbeelden natuurlijk.
Lynn Kern Koegel (University of California) in Autism Adulthood: Strategies and Insights for a Fulfilling Life (Skyhorse Publishing, 2016) van Susan Senator en John Elder Robison over wanneer inclusie voor mensen met autisme begint.
Een belangrijke les die ik al snel leerde over autisme was dat Rain Man, de film uit 1988 met Tom Cruise en Dustin Hoffman, géén documentaire is. Autistische kinderen beschikken… Read more ‘Hij moet altijd een vinger bij het uit-knopje kunnen houden’ →
Iedereen heeft talent, zoveel is zeker. Iedereen, dus ook mensen met autisme, in de meest diverse vormen. Al is de weg naar een goede context, een waarin die talenten tot bloei kunnen komen, vaak kronkelig en pittig. Dat en nog veel meer komt aan bod in dit verslag over het Congres van de Vlaamse Vereniging Autisme dat op 15 oktober doorging in Gent. Het is een langere versie van het verslag dat verschenen is in het VVA Magazine van november 2016.
Een monoloog van een autismecriticus – opgebouwd uit enkele reacties van mensen op mijn blog en getuigenissen, en gesprekken met mensen uit mijn omgeving, die het autisme en wat ik doe relativeren.