citaat van geerdt magiels uit het boek ‘ingewikkeld: (over)leven met een psychische aandoening’ (Vrijdag, 2016) over de volgens hem succesvolle beweging van destigmatisering van autisme van de afgelopen tien jaar.
Onlangs verscheen in de krant De Standaard een respectvol en informatief interview van zanger Jasper Steverlinck over zijn zoon met autisme, die dermate beperkingen heeft dat thuisonderwijs de beste/enige oplossing bleek. In deze blog bespreek ik het interview vanuit mijn perspectief.
Hebben mensen met autisme buitengewone talenten? Volgens de ene wel, volgens de andere niet. In The New York Times verscheen over dit thema vorige week een opinieartikel van de twee auteurs van een pas verschenen boek hierover: ‘The Prodigy’s Cousin: The Familiy Link between Autism and Extraordinary Talent’. Dat gaat dieper in op wat ‘prodigy’s’ of wonderkinderen zijn, op hun empathie en het mysterie rond hun mogelijkheden (en soms ook beperkingen). Het boek zelf heb ik niet gelezen, het is nog maar pas uit, maar het artikel leverde alvast stof tot nadenken. Daar ga ik op deze blog op in, met de nodige twijfels over het begrip en vragen waarom wij wonderkinderen nodig hebben.
Onlangs kwam Lotte – vrouw met autisme – aan het woord in een interview op Radio 1 (De Bende van Annemie), rond leven met autisme, het beperkt inlevingsvermogen van sommige andere mensen in haar moeilijke situatie, en de plaats van de goedkeuring binnen de euthanasieprocedure in haar leven.
Het is niet eenvoudig om aan mensen uit te leggen wat er voor mij veel energie vergt, en hoe het komt dat ik ‘na een dag niets gedaan te hebben’ toch behoorlijk vermoeid kan zijn. De lepeltheorie (of ‘spoon theory’) kan daarbij helpen, maar heeft zowel voor – en nadelen. In deze blog ga ik daarop in.
Ingezonden reactie op mijn blogmail van een (naar eigen zeggen) vader van een zoon met autisme die verwijst naar Sheldon Cooper als een mooi voorbeeld hoe mensen met autisme door ‘normale’ mensen worden gezien.
Tessa Kieboom in Hoogbegaafdheid: als je kind (g)een Einstein is (Lannoo, 2016) rond de combinatie van autisme en hoogbegaafdheid en waar een van de schemerzones volgens haar ligt.
Citaat uit ‘In a Different Key: the Story of Autism’ over een film uit 1969 met in de hoofdrol Elvis Presley (de heupwiegende zanger) als arts-psychiater die een meisje met autisme ontmoet in zijn centrum voor kansarmen.
Tistje 