Naast een negatief zelfbeeld blijkt depressie bij mensen met autisme een vaak voorkomende last. Exacte cijfers bestaan er niet, maar men schat dat 20 tot 30% van de mensen met autisme een bijkomende (vorm van) depressie hebben. Cijfers om voorzichtig mee te zijn, want overschat én onderschat tegelijk. Hoewel in elk geval hoger dan het gemiddelde bij de bevolking.
Wat is depressie precies, hoe komt het voor bij mensen met autisme, wat is het verschil tussen depressief gedrag en autisme? Wat zijn de oorzaken (biologisch, psychologisch, sociaal)? En wat kunnen we eraan doen (als omgeving, als depressieve persoon)? Door wie kunnen we ons laten begeleiden, en moet het altijd met pillen? En kan een depressie ook positief zijn? Deze en andere vragen komen aan bod in deze neerslag van notities bij de lezing van mevrouw Sylvie Carrette (psychologe, Autisme Centraal) voor de VVA-regio Oostkamp.
Het is wat vreemd om je eigen liefste te interviewen. Na wat overweging, en op haar eigen vraag, heb ik het interview toch laten doorgaan. In dit interview spreekt Roos vooral als vrouw met autisme vanuit eigen ervaringen. Over hoe de impact van onbegrip voor het anders-zijn, een (laattijdige) diagnose en (goede) ondersteuning en andere thema’s.
Voor het nieuwe jaar heb ik, net als vele andere, voornemens. Of ze goed zijn, weet ik niet. Maar in deze blog stel ik ze voor. Ze zijn misschien wel iets anders dan u gewoon bent of zou vermoeden.
Wat je in de krant leest, kan soms voor verwarring zorgen. Zeker als het wat confronterend raak is beschreven of als iemand je een opsteker geeft die niet meteen overkomt. Dat gebeurt in een interview van schrijver Mustafa Kör, bezieler van het project ‘Ontdooid’, in De Morgen afgelopen weekend. In de laatste alinea wordt daarin een dichteres met autisme vermeld. Terwijl zij het misschien anders ziet, wordt haar een pluim gegeven.
Het gebeurt wel eens dat mensen een aantal van hun eigen karaktertrekken in beschrijvingen over autisme herkennen. Mensen zijn te sterk geneigd daarin patronen te herkennen en tot een aantal merkwaardige afleidingen te komen. Dat zij (een beetje) autisme hebben. Dat iedereen (een beetje) autisme heeft. Ik probeer dat positief te bekijken: het betekent immers vaak ook dat iedereen een beetje gewoon is. En ik dus ook.
Citaten met betrekking tot autisme uit ‘Verhoren van minderjarigen en kwetsbare volwassenen’ (Maklu, 2014) (ISBN 9789046607282) (reeks Politie Praktijk Boeken) van M. Bockstaele en B. Declercq
Boeken over broers en zussen van mensen met autisme zijn er niet veel. Of toch niet recent, of die me aanspreken. Met ‘Tussen trots en ergernis’ van Eva Van der Linden heb ik het gevoel de wereld van andere ‘neurotypische’ broers en zussen beter te leren kennen. Een vreemde wereld, voor mij. Ik ben blij dit boekje te hebben ontdekt. Het leest vlot, en is bovendien ook aangenaam gemaakt. In dit leesverslagje licht ik toe waarom.
Zoek naar ‘autisme’ in de krant De Standaard (van 7/2/2005 tot 17/11/2014), neem alleen de titels in aanmerking, ontdoe deze vervolgens van termen als autist, autisme of autistische, maak er een woordwolk van en je komt op deze prachtige woordkunst. Autisme … van supertalent met bluts tot ongegeneerde vaders & oudere vrouwen
Tistje 