Nummer vierentwintig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over wat ik weiger te begrijpen, welke anekdote ik nog vaak over mezelf hoor, welke dag in mijn leven wel eens zou willen overdoen. Ook of ik liever meer geld of meer tijd zou hebben. Of ik zou willen wat de toekomst brengt. Of ik mijn grenzen goed kan aangeven. Of ik ooit in een gevaarlijke situatie ben terechtgekomen. Of ik soms een of andere tic heb. Tot slot of geluk volgens mij een doel of een momentopname is en wat ik zou zien mocht ik uit het raam kijken van van een huis met een droomzicht.
Elk einde van de maand trek, naar goede gewoonte, ik een lijn. Een lange lijn. Zo lang als het wit blad reikt, het blad dat op dat moment voor me op tafel ligt. Vervolgens trek ik er nog een, haaks op de vorige. Daaruit volgt een blog over wat Rudi Simone in haar nieuwste boek ‘The A tot Z of ASDs’ schrijft over mensen met autisme en omgaan met geld en hoe ik er zelf tegenover sta.
Bijna 50 jaar duurde het voor Kathleen De Bondt een diagnose kreeg. Zij getuigde op vrijdag 9 september in de Vlaamse krant De Standaard over de lange procedures, de ingewikkelde structuren en de grote som geld die ze uit eigen zak betaalt om haar leven met autisme draaglijk te houden. Deze blog is een reactie op dit opinieartikel.
Nummer veertien in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over de beroemdheid die ik zou kiezen om een dag mee door te brengen. Over wat heel goed gaat bij mij en hoe ik dat voor elkaar krijg. Over mijn droomberoep(en). Verder of ik gemakkelijk om hulp vraag, wat ik maar niet kan weggooien, welke (web)sites ik dagelijks bezoek, of het beste in het leven gratis is (of net niet), of ik wel eens iets heb gestolen, of ik anderen aanvaard zoals ze zijn, en wat ik graag zou hebben mocht ik 1 minuut gratis zou kunnen winkelen.
Intussen zijn we al aan nummer vier van de 1000 vragen. Vier is mijn lievelingsnummer en klinkt als de meest geschikte vloer om tal van ideeën op te ontwikkelen. In vier woorden kan ik ook de liefde verklaren: ik hou van jou. Dat terzijde, is vier ook kort, en krachtig. Net zoals de antwoorden in dit vierde deel. Over welk boek ik voor het last las, of ik naar de kerk ga, over verslaving aan telefoon, of ik weet of en wanneer het tijd is om te vertrekken en naar welke winkel(s) ik het liefst ga.
Vijf jaar geleden zag ik een documentaire op National Geographic. Een beroemde neuroloog, Alan Synder, probeerde bij gezonde mensen symptomen van autisme op te wekken. Hij verdoofde hun linkerhersenhelft, en wat bleek? Het werden rekenwonders. Een doosje tandenstokers dat op de grond viel, konden ze in een oogwenk tellen. Precies zoals Dustin Hoffman in ‘Rain Man’. Die documentaire, dat was een geweldige aha-erlebnis. Ik had filosofie gestudeerd. Nietsche gelezen, dus. zoals iedereen had ik er nog geen kwart van begrepen, maar wat ik altijd goed onthouden had, was dat twee… Read more Autisme, Nietzsche en Dionysos →
Op de vraag of het moeilijk is om goede keuzes te maken, antwoord ik volmondig ja. Er zijn volgens mij weinig mensen, los van het autisme, die vooral goede keuzes kunnen maken. Vandaar waarschijnlijk ook de uitdrukking: missen is menselijk. Ook mensen met autisme zijn dus menselijk en kunnen fouten maken. Al valt het sommige mensen moeilijk om dat toe te geven en steigeren ze daarbij al te vaak. Want ‘wie zal dat betalen?’. En: ‘wat gebeurt er met onze goede naam?’ Alsof er bij hen zoveel meer staat bij… Read more De goede keuze … altijd een beetje boekhouden →
Uw bankier is uw vriend. Het staat op de affiche die ik zie bij het binnenkomen van mijn plaatselijke geldwinkel. Dat kan best zijn. Tegenwoordig denkt iedereen mijn vriend te zijn. De politie, elke politieke partij of gewoon mensen op straat. Zeker als er een conflict aan zit te komen. Als ik teveel staar of een ‘foute’ vraag stel. Of hun antwoord niet begrijp. Of niet snel genoeg uit de weg ga. Dan is de aanspreektitel ‘Beste vriend’ of ‘Kameraad’. Of ‘maatje’. Zoals in ‘beste vriend, ge moet mij door… Read more Mijn bankier, een facebookvriend →
Tistje 