Een brief aan mijn twintig jaar jongere ik, over wat wij gemeen hebben en waarin ons leven verschilt – met als rode draad de druk die wij ervoeren en ervaren, en hoe we ermee omgaan en omgingen.
Ria (21), een Belgische vrouw met autisme, vraagt me via mail: Onlangs las ik dat mensen met autisme die op reis zijn in het buitenland zich minder autistisch voelen of geen last ervaren van hun autisme. Ook las ik dat studenten die aan een buitenlandse universiteit gaan studeren betere ervaringen hebben in verband met rekening houden met hun autisme en toch ook kansen krijgen. Zou het zijn dat je in het buitenland anders wordt behandeld als autist? Zou ik dan niet beter verhuizen? Wat denkt u ? In deze blog probeer ik een genuanceerd antwoord te geven.
Citaat van juriste en disability-activiste Harriet McBryde Johnson uit ‘Too late to die young’ (Picador, 2005) over de neiging van mensen om mensen met een handicap terug te dringen in enkele starre verhaalvormen, en hoe deze vrouw met een handicap daar op reageerde door te volharden in de actieve ‘ik’.
Heel wat jaren geleden werkte ik bij een hoogbejaard echtpaar als thuishulp. In hun gebouw – een open groot herenhuis – riep de bewoner van het hoogste verdiep bij het minste geluid ‘Silence!’. Etienne, zo noemde de bewoner, liep hoog op met A Rebours van Huysmans en schiep naar zijn voorbeeld een eigen universum in zijn woning. Etienne was vooral heel erg geluidsgevoelig, en zou, zoveel jaar later, in onze megafone samenleving het nog veel lastiger hebben gehad. In deze blog vertel ik over mijn tijd toen en mijn bedenkingen nu over de toenemende geluidsvervuiling.
Kenzo (29) mailde me gisteren deze bedenkingen bij mijn blog, met name dat autisme als te speciaal, te negatief wordt voorgesteld op deze blog. Dat mensen met autisme helemaal niet zo speciaal zijn, iedereen wel een barst in zijn bovenkamer heeft., en dat de samenleving zelf ‘schuld’ heeft aan hoe het met ‘ons’ (mensen met autisme) gaat. Ik probeer hier kort op te reageren.
Persoonlijke lezing en samenvatting van een artikel in The Irish Times verschenen in April 2016 dat vertrekt van 2 jonge vrouwen die spreken over hun onbegrepen zijn, met visies hoe het leven van mensen met autisme zou kunnen verbeteren, onder andere met autismeonderzoeker Peter Vermeulen, en tot waarom een diagnose met autisme een leven in positieve zin kan veranderen.
Interesse in dit artikel? Het is samen met veel andere, even interessante vragen opgenomen in mijn nieuwe boek ‘Gedurfde vragen’ (zie cover hierboven), uitgegeven bij Cyclus van Uitgeverij Garant. U kan het bestellen via de boekhandel of kiezen voor een gesigneerd exemplaar (bestellen via het contactformulier).
Tistje 