Soms is het, denk ik, vooral een kwestie van vertrouwen. Een teveel, of een tekort. Logisch, schrijft Barry Prizant in zijn boek ‘Gewoon uniek’, want autisme kan je het best verstaan als een ‘disability’ als het op vertrouwen aankomt. Wat vertrouwen en wantrouwen (in mijn lichaam & geest, in de wereld, in anderen) voor mij betekent en hoe ik iemand vertrouw, daar probeer ik in deze blog iets over te schrijven, vanuit mijn eigen ervaring uiteraard.
Er is altijd wel iets dat ik leer. Ongeacht in welke situatie of met welke mensen ik ben. Ongeacht over wat het gaat, wanneer, waar, waarom en hoe het gebracht wordt. Toch is het vaak niet wat ik verwacht wordt te leren. Hoe dat in elkaar zit, en waarom wat ik eerder voor nu dan voor mijn nalatenschap helpt, probeer ik te omschrijven in deze blog.
Morgen is Wereldknuffeldag. Erg veel belang hecht ik er niet aan, maar het is een mooie aanleiding om iets te schrijven over knuffelen, knuffels, lichamelijke toenadering, en bepaalde dingen die daarin belangrijk zijn voor mij. Zoals iemands aankleding, parfum, toenadering en vertrouwen.
Het wonderlijke voorval met de hond in de nacht is een Britsee ‘whodunit’ van Mark Haddon met een jonge autist, gescheiden ouders, humor en logisch speuren. Over het debuut van Haddon lopen de meningen immers fel uiteen.
Aan het ene uiterste zijn er vooral negatieve kritieken zoals ‘rommel, clichés over autisme, te bannen om de kinderlijke geest te sparen, en godslasterlijk’. Aan de andere kant echter wordt het boek in de hemel geprezen als ‘humoristisch, zeer realistisch en spannend’ en ‘het enige boek dat echt inzicht geeft in het mysterieuze denken van een autist’.
Het wonderlijke voorval is een bitter humoristisch verhaal rond moord en mysterie, met de vijftienjarige Christopher (John Francis) Boone en de dood van de koningspoedel Wellington, bestemd voor jongeren vanaf 12-13 jaar, en volwassenen met een jonge geest.
Het verhaal speelt zich voornamelijk af in Swindon, een stadje in het zuidwesten van Engeland, waar Christopher in een huisje samen met zijn vader, Ed, woont.
Het verhaal begint met een (relatief) gruwelijke scène: Christopher vind de hond van de overbuurvrouw, Wellington, aan een tuinhark gespiesd.
De zoektocht die hij na het voorval met de hond onderneemt, leidt hem langs allerhande verschrikkingen en dwingt hem tot beangstigende treinreizen, maar brengt hij hem ook op onverwachte plekken die hem gelukkig maken.
Toch is ‘Het wonderlijke vooral’ volgens mij vlot leesbaar, vrij licht naar mijn gevoel, humoristisch, spannend en herkenbaar vond ik
Het Wonderlijke Voorval een leuk boek om te lezen.
Een aanrader maar dan voor mensen die ook een boek kunnen lezen zonder het te koppelen aan wat ze (denken te) weten over autisme.
Als niemand het mij wilde of kon leren, moest ik het mezelf maar leren, dacht ik zo. Dus dat is precies wat ik deed. Ik leerde mezelf alles. Door mensen nauwgezet te observeren. Door veel te lezen. En vooral door te experimenteren. Beetje bij beetje ontwikkelde ik kneepjes en alternatieven om mijn tekortkomingen te overwinnen en mijn sterktes te exploiteren. Zo ging ik behoren tot de groep ‘mensen als ik’. Die hun plan leerden trekken. Tot het concept ‘mensen als ik’ een volledig nieuwe betekenis kreeg. Voorheen zou ik mezelf… Read more Een nieuw leven … →
In een groepje een gemeenschappelijke opdracht tegen een uiterste datum tot een goed einde, en tot gezamenlijk verkregen eindresultaat brengen, dat is al jaren geen sinecure voor mij. Een culturele schoolreis naar Denemarken Het voorbeeld dat ik me daarbij steeds voor ogen komt dateert van toen ik 17 was. Twee lummels, een seutje, een trutje en uw dienaar krijgen een klassikale opdracht met een fictief budget een culturele schoolreis naar Denemarken voor te bereiden. Voor wie zich mocht storen aan de namen, ze komen uit mijn puberteit, op dit moment… Read more Groepsmens vs ambachtsman →
Tistje 