Een nieuw leven …

Als niemand het mij wilde of kon leren, moest ik het mezelf maar leren, dacht ik zo. Dus dat is precies wat ik deed. Ik leerde mezelf alles. Door mensen nauwgezet te observeren. Door veel te lezen. En vooral door te experimenteren. Beetje bij beetje ontwikkelde ik kneepjes en alternatieven om mijn tekortkomingen te overwinnen en mijn sterktes te exploiteren. Zo ging ik behoren tot de groep ‘mensen als ik’. Die hun plan leerden trekken.

Tot het concept ‘mensen als ik’ een volledig nieuwe betekenis kreeg. Voorheen zou ik mezelf aan een ander beschreven hebben als een blanke man van middelbare leeftijd, succesvol ondernemer, eigenaar van een bloeiende zaak, zorgende echtgenoot en goed bedoelende vader.

Eensklaps was ik nu vooral een man met autisme geworden, een autist, godbetert. Al het andere leek bijkomstig te zijn geworden. ‘Zo moet het voelen als je krijgt te horen dat je kanker heb’, flitste het door mijn gedachten. Nochtans was ik nog steeds dezelfde die ik voorheen was. Ik voelde niet meer of minder speciaal of ziek dan voorheen. Toch er voor wie ik was als mens in die kleine tijdsspanne zoveel veranderd.

In de tijd die daarop volgde, las ik alles wat ik kon vinden over mijn diagnose. Waardoor ik rustiger werd. Wanneer ik terugblikte op mijn leven, leek autisme immers zoveel te verklaren. Ik werd me stilaan bewust hoe die specifieke werking van mijn hersenen mijn leven al die jaren op zoveel subtiele manieren had beïnvloed en vorm had gegeven.

Toch realiseerde ik me ook dat het succes dat ik als volwassene had bereikt reëel was, dat ik het had gepresteerd, en dat het niet zou weggaan, wel integendeel. Door het leren kennen van mijn autisme en dat van anderen kon ik nu mijn toekomst met nieuwe kennis en vertrouwen tegemoet treden. Ik begon een nieuw leven te zien dat elke dag beter zou worden.

Elke dag kijk ik nu naar mijn zoon met autisme, vierentwintig jaar eerder gediagnosticeerd dan ik, en ik zie hoe veel hij haalt uit het verstaan hoe en waarom zijn verstand anders werkt dan andere mensen. Op veel vlakken is hij de jongeman die ik had kunnen zijn als ik het tijdig had geweten. Wat ik leerde met vallen en opstaan, daar kan hij nu op verder bouwen. Een hele voorsprong dus.

Een eigen collage van zelfvertaalde stukjes uit Be Different van John Elder Robison (Random House, 2011)

1 Comment »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s