Elke vijfentwintigste van de maand schrijf ik over de belangrijkste voorwerpen in mijn leven. Deze eerste keer gaat het over mijn rugzak. Over het wat en waarom en het hoe, over de vorm en de inhoud en de functie.
Nummer tweeënveertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over mijn doucherituelen. Over, gesteld voor de keuze fanatiek te zijn met geld, seks, sport, religie of voeding, voor welke van deze ik dan zou kiezen. Over hoe ik zou reageren mocht ik gezegd worden dat een ontroerend gedicht dat ik las geschreven was door software. Over de meest bruikbare kritiek die ik heb ontvangen. Over wie ik het meest recente kaartje heb gestuurd. Over hoe ik een moeilijk mens zou omschrijven. Wanneer ik het laatst in een microfoon heb gepraat. Over wat ik zou aanvullen bij de zin ‘de meeste mensen zijn …’. In welke situaties ik doorgaans geneigd bent te liegen (of liegen te benaderen). En of ik wel eens een middagdutje doe.
Nummer veertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over wat me het best kan troosten, welke vijf voedingsmiddelen ik absoluut niet zou kunnen missen en welke uitdaging ik liever niet zou overwinnen. Over wat het beste advies is dat mij ooit is gegeven, of ik wel eens iets onverklaarbaars of bovennatuurlijks heb meegemaakt en of ik wel eens iets doe uit medelijden voor een ander. Over wie ik het meest bewonder, of ik een goede gewoonte heb die ik iedereen zou aanraden en wanneer ik al eens in een zwart gat ben gevallen. Tot slot ook de vraag hoe ik mezelf zou voorstellen in een sollicitatiebrief.
Ruben Mersch in Waarom iedereen altijd gelijk heeft (De Bezige Bij, 2016) wat er aan de krantenkop ‘aardbeiensorbet veroorzaakt autisme’ kan voorafgaan.
Uiteenzetting over eten en eetproblemen (en mogelijke oplossingen daarvoor) bij mensen met autisme op basis van nota’s tijdens een lezing van psycholoog Thomas Fondelli (tevens verbonden aan Autisme Centraal), en auteur van het boek ‘Autisme en Eten’.
Aardappelen spelen een belangrijke rol in mijn leven. Net als kijken naar kunst. In dit artikel vertrek ik van de Aardappelmand van Vincent van Gogh, op een tocht die me brengt langs mijn hekel aan aardappelen, (en alternatieven die ik heb), de moeite om ze te schillen en herinneringen aan mijn grootouders die wel nog aardappelen schilden én aten..
Soms moet het vanzelfsprekende eens gezegd. Hoewel. Wat voor de ene evident is, zal dat voor een ander niet zijn. Omdat ik niet in herhaling wil vallen, laat ik dit meestal achterwege. Er is immers zoveel te zeggen en zo weinig tijd en energie. Zoals dat wat ik zeg of schrijf alleen maar weergeeft wat ik denk, zeg, ervaar, voel en beleef. Als ik over mijn autismebeleving spreek of schrijf, hoeft dat (vanzelfsprekend) niet op te gaan voor de hele of zelfs maar een deel van de groep mensen met… Read more Vanzelfsprekend →
‘Koken kost geld’. Wie een maaltijd bereidt, heeft er veel voor over. Voorbereidingstijd. Dure energie. Een EHBO-kist. De juiste pan, of een oven, als je het groots ziet. Cholesterol of veggie-ziekte. Kippen, als je restjes hebt. Of een diepvries, om te bewaren tot de vuilnisman komt. Een zoektocht naar korting. Of samen kopen met anderen. Zeg nu zelf: is een opwarmmaaltijd van een topchef niet veel lekkerder (en gezonder)? Reken uit en gun u verrukkelijke goulash van Peter Goossens. Zoals Olli Rehn zegt: ‘Cooking means cutting’. Met risico’s als vingers… Read more ‘Koken kost geld’ →
Tistje 