Soaps inspireren mensen soms … tot discussies op fora, tot het herkennen van autisme in bepaalde personages, en tot het uiten van soms kwetsende woorden. Ze vergeten wel eens dat het fictieve personages zijn, en dat mensen met autisme ook mensen zijn. In deze blog ga ik daar dieper op in.
Bij de uitgang van een supermarkt staat er af en toe een groepje mensen dat fondsen verzamelen of leden werft voor een goed doel. Wij kwamen bij het winkelen het team van Unicef tegen. In deze blog beschrijf ik hoe we daarmee omgaan, wat opvalt en hoe andere mensen reageren.
De vrouw die naast me zit op de regiolijnbus – voor mij gewoon een zoals alle andere – is op weg naar huis. Van toen ze opstapte, was duidelijk dat ze iemand zocht. Iemand die naar haar luisterde. Ik werd de ‘uitverkorene’ (ironisch bedoeld) en in deze blog vertel ik hoe ik haar verhaal onderging, toch een luisterend oor had volgens haar en wat er allemaal door mijn hoofd ging vooraleer ik afstapte.
Een anonieme lezer op het sociale medium Tumblr mailde me deze vraag: Op de TV-zender Vitaya loopt een serie ‘Het zal me een rotzorg zijn’ waarin een verwend joch enige tijd een buddy is voor een zorgbehoevende andere. Met zowel zorg als gezelschap. Op het laatst krijgen ze de kans een vriendschapscontract te tekenen. Ken je het programma, hoe vind je het en zou jij dat zien zitten mochten ze jou dat vragen? Ik probeer in deze blog een (bevestigend) antwoord te motiveren.
In het programma ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ mag een centrale gast over leven en werk praten aan de hand van beeldfragmenten. Hans van Dyck, bioloog, heeft het onder andere over Temple Grandin, met een stukje uit de BBC-documentaire ‘the woman who thinks like a cow’. Hij heeft veel waardering voor haar, maar veralgemeent ook. Zoals hij zegt: ‘de duivel zit in de details’.
Ik lees graag. Het liefst van al verhalen. Van mensen, dieren, dingen, gebeurtenissen, ervaringen. Het liefst zonder een duidelijke rode draad, maar met een intrigerende filosofische grond. Eén van de meest intrigerende verhalen vind ik ‘Bartleby the Scrivener: A Story of Wall Street’ van de Amerikaanse schrijver Herman Melville. In deze korte bespreking probeer ik te beschrijven waarom dit is. Onderaan is een verfilming toegevoegd vanop Youtube.
Anita (25) schrijft: Onlangs heb ik in een intelligentie-verslag afgelegd. Ik kreeg te horen dat ik een IQ van 125 heb. Betekent dit dan dat ik hoogbegaafd ben? Heeft dit iets te maken met mijn autisme? En kan mijn intelligentie nog stijgen of alleen maar dalen? Een poging om een antwoord te geven.
Tistje 