Laat weten waarvoor of voor wie je dankbaar ben, lees ik tegenwoordig af en toe. Ook vroeger kreeg ik wel eens die opdracht. Zeven jaar geleden schreef ik een stukje erover op mijn blog. Tegenwoordig kijk ik er anders tegenaan. Zeker in deze tijden van Covid-19. In deze blog schrijf ik mijn nieuwe ideeën over dankbaarheid.
Waarom zou je het moeilijk maken als het gemakkelijk kan? Ik heb het mezelf vaak afgevraagd. Ik heb het te horen gekregen van anderen. En ik heb het mogen ondervinden. Soms klinkt het ook als een verwijt, als een ergernis aan gedrag dat ik lijk te stellen. Waarom maak je het jezelf zo moeilijk? Op die vraag probeer ik in deze blog een antwoord te geven. Een genuanceerd en persoonlijk antwoord, dat wel.
Aan de supermarkt staat, zoals gewoonlijk in deze Covid-19-tijden een lange rij. Als mijn liefste en ik eraan komen, blijkt dat er vandaag maar één persoon per huishouden binnen mag. We waren er niet op voorbereid, maar nemen toch een beslissing. Wat er dan gebeurt, en waarom we die keuze nemen, en hoe de vrouw achter ons reageert, leest u in deze blog
Zoals voor iedereen, heeft elke dag ook voor mij een heleboel nieuwe uitdagingen. Op vraag van iemand die mijn blog al een hele tijd leest, heb ik even opgelijst welke tien uitdagingen voor mij het belangrijkst zijn in mijn dagelijks leven: mijn ochtendroutine, zenuwen voor elk sociaal contact, voortdurende jeuk, … zijn daar enkele van. Het zijn uitdagingen die ook bij een aantal andere mensen met autisme blijken voor te komen, maar natuurlijk is dat niet bij iedereen zo.
Larisse Bollebakker (28), vrouw met autisme, in ‘Larisse heeft een autismespectrumstoornis: ‘Het moeilijkste zijn de sociale contacten’ (De Monitor, KRO-NRCV, 22 oktober 2020) over wat volgens haar de mindere en positieve kanten aan autisme zijn.
Evelien Tersteeg in ‘Onzichtbaar onvermogen: een kijkje in het leven van een autistische vrouw’ (Hogrefe, 2020) over de betekenis van dans als ontspanningstechniek voor haar als vrouw met autisme.
Het is stil(ler) in onze straat, nu de kroegen en restaurants zijn gesloten, maar niet stil(ler) in mijn leven, en zeker niet in de virtuele kroegen die doorlopend open blijven. In dit stuk ga ik in op mensen die werkelijk last hebben van deze nieuwe situatie, en waarom zij niet meteen het ‘sociaal dier’ zijn waarover vaak sprake in de pers. En waarom mensen met autisme ook best wel sociale dieren kunnen zijn, ook al is niet iedereen met autisme even aanspreekbaar. Verder ga ik in dit artikel op in op de oproep om een spoedcursus ‘hoe autistisch te leven in tijden van een pandemie voor neurotypicals en andere dummies’ te organiseren. Misschien is dat immers onze enige hoop om tegen 2030 van Covid-19 af te geraken.
Gert, nog even student en straks koelkastspecialist, had tot vorig jaar een passie, bloggen rond autisme, waar hij volgens zichzelf en zijn omgeving teveel tijd en geld in stak. Hij vraagt me hoe ik aankijk tegenover een mogelijk einde van mijn blog, of ik daarover nadenk. ‘Ik ken geen bloggers die het al veel langer doen dan jij. Hoe zou jij een blog eindigen en wanneer zou het juiste moment daarvoor zijn? Daar ben ik benieuwd naar.’ In deze blog probeer ik daar een genuanceerd en eerlijk antwoord op te geven
Tistje 