Al is het al een hele tijd geleden, de eerste schooldag blijft, elk jaar opnieuw, een belangrijke dag in mijn leven. Al weet ik niet goed of het nu trauma of nostalgie is, het zit in elk geval diep verankerd in mezelf. Dat heeft wellicht ook te maken met mijn behoorlijk lange schoolloopbaan. Met 17 jaar kleuter tot secundair en 15 jaar hoger onderwijs (waaronder 202 examens) achter de rug, hebben zowel eerste als laatste schooldag (en die periode ertussen) veel impact gehad op mijn leven. In deze blog probeer ik dan ook over mijn beleving ervan te schrijven.
Fien, een studente orthopedagogie die volgend jaar stage loopt in een residentiële voorziening voor mensen met autisme, stelde me per mail tien vragen over leven met autisme. Over ironie, vriendschap, seksualiteit, communicatie, agressie(beheersing), routines, bijzondere gaven enzovoort. Ik mocht ze ook online zetten, en dat doe ik dus. Fien heeft zich laten inspireren door vragen van interviews op het internet. Met thee en koekjes naast mij heb ik ze zo eerlijk mogelijk en vanuit mijn eigen perspectief beantwoord.
De eenenvijftigste 1000 vragen aan jezelf met onder andere het pittigste voedsel ooit gegeten, wie de meeste beslissingen neemt, wat ik zou willen doen mocht geld geen rol spelen, of falen of het nooit geprobeerd hebben erger is voor mij, waar ik zoal rustig van wordt en of single of in een relatie beter is volgens mij.
Nummer vijftig, en in de helft van 1000 vragen aan jezelf, met dit keer vragen als naar welke feestdag ik elk jaar opnieuw uitkijk, waar ik maar niet aan toe kom in mijn leven, of wijsheid met de jaren komt, welke kleur ik mijn leven zou geven, welk woord ik jarenlang verkeerd heb gezegd, en wat belangrijker is: de reis of de bestemming.
Nummer negenenveertig van de 1000 vragen aan jezelf. Met vragen als wat ik zou doen mocht ik al mijn geld zou verliezen, hoe het schilderij over mijn leven eruit zou zien, wanneer ik voor het laatst in een hangmat heb gelegen, en wat ik zou doen mocht mijn werkgever mij onverwacht drie dagen verlof zou geven.
De achtenveertigste editie van 1000 vragen aan jezelf met vragen welke bloemen ik geef als geschenk, waarom ik welterusten verkies boven een goede dag wensen, welk dier best aardig zou zijn op het formaat van huiskat, wat me ’s nachts wakker houdt, wat me motiveert om te gaan sporten en zo meer.
Rani (25), een vrouw (en moeder, partner, bediende, loopster) met autisme, volgt al een tijdje mijn blog. Ze zit met veel vragen, over van alles. Op dit moment is haar belangrijkste bekommernis hoe ze, liever vroeg dan laat, van haar autisme af komt. Haar vraag is of ik daar misschien tips voor heb en ze hoopt dat ik haar bekommernis versta. In deze blog probeer ik, in de mate van het mogelijke, en vanuit eigen beleving, op haar vraag een antwoord te geven. Rani (schuilnaam) ging akkoord om het antwoord herwerkt te publiceren.
Een reactie op de vraag/stelling in het tijdschrift van Autisme Centraal, ‘Beeldende kunst: onbegrijpelijk, gewoon mooi of niet, of herkenbaar en krachtig?’, dat verschijnt in het volgend nummer.
Tistje 