Hebben mensen met autisme buitengewone talenten? Volgens de ene wel, volgens de andere niet. In The New York Times verscheen over dit thema vorige week een opinieartikel van de twee auteurs van een pas verschenen boek hierover: ‘The Prodigy’s Cousin: The Familiy Link between Autism and Extraordinary Talent’. Dat gaat dieper in op wat ‘prodigy’s’ of wonderkinderen zijn, op hun empathie en het mysterie rond hun mogelijkheden (en soms ook beperkingen). Het boek zelf heb ik niet gelezen, het is nog maar pas uit, maar het artikel leverde alvast stof tot nadenken. Daar ga ik op deze blog op in, met de nodige twijfels over het begrip en vragen waarom wij wonderkinderen nodig hebben.
De tweede episode van “1000 vragen aan jezelf” met zelftwijfel, (on)tevredenheid over mijn naam, liefdesverdriet, oud worden, de ervaring van een pretparkbezoek, gevoelens van weemoed naar een voorbije vakantie, een favoriet televisieprogramma, wat ik nog graag wou willen kopen, en niet in het minst … hoe ik sta tegenover Sinterklaas.
Het begin van een nieuwe serie! Deze serie heb ik al een aantal keer voorbij zien komen. De 1000 vragen komen van het tijdschrift Flow. Per blogpost beantwoord ik 10 vragen. Ik kan dus nog wel even verder. Over tijdbesteding, humor, opschieten met mensen, huilen in het bijzijn van anderen, kussen geven, … Veel plezier met lezen!
Onlangs kwam Lotte – vrouw met autisme – aan het woord in een interview op Radio 1 (De Bende van Annemie), rond leven met autisme, het beperkt inlevingsvermogen van sommige andere mensen in haar moeilijke situatie, en de plaats van de goedkeuring binnen de euthanasieprocedure in haar leven.
Het is niet eenvoudig om aan mensen uit te leggen wat er voor mij veel energie vergt, en hoe het komt dat ik ‘na een dag niets gedaan te hebben’ toch behoorlijk vermoeid kan zijn. De lepeltheorie (of ‘spoon theory’) kan daarbij helpen, maar heeft zowel voor – en nadelen. In deze blog ga ik daarop in.
Citaat van Erik Nieuwenhuis in Ben (Thomas Rap, 2016) over hoe bepaalde mensen zonder autisme die ontdaan zijn van gevoel denken dat een klassiek autist zich voelt.
Ingezonden reactie op mijn blogmail van een (naar eigen zeggen) vader van een zoon met autisme die verwijst naar Sheldon Cooper als een mooi voorbeeld hoe mensen met autisme door ‘normale’ mensen worden gezien.
Een volle dag duurt het om op de afspraak te zijn voor een consultatie bij een specialist … tijd genoeg om te observeren, om mensen te ontmoeten, om gebeurtenissen mee te maken. Een dag uit het leven van een ziekenhuisreiziger.
Tistje 