Op de vraag of het moeilijk is om goede keuzes te maken, antwoord ik volmondig ja. Er zijn volgens mij weinig mensen, los van het autisme, die vooral goede keuzes kunnen maken. Vandaar waarschijnlijk ook de uitdrukking: missen is menselijk. Ook mensen met autisme zijn dus menselijk en kunnen fouten maken. Al valt het sommige mensen moeilijk om dat toe te geven en steigeren ze daarbij al te vaak. Want ‘wie zal dat betalen?’. En: ‘wat gebeurt er met onze goede naam?’ Alsof er bij hen zoveel meer staat bij… Read more De goede keuze … altijd een beetje boekhouden →
Het is druk als ik bij David aankom. Druk bij zichzelf, en druk in mijn hoofd. Hij woont immers nogal afgelegen en ik heb lang moeten rijden en zoeken. Zelfs met een goede gps. Ver weg van alle drukte om zelf druk te mogen zijn, zegt hij zelf. ‘Als het goed is, rond ik dit nog even af. De voorbereiding voor ons gesprek ligt op tafel’ roept hij als ik in zijn atelier kom. Voor mij is dat prima. Ik probeer alvast wat te acclimatiseren. Een voortdurende heruitvinding Die voorbereiding… Read more ‘Wie goed weet te vallen, kan ook beter opstaan’ →
Dit stuk is een leesverslag van Zoon met een gebruiksaanwijzing van Eva van der Linden, met stukjes observatie, over haar zonen, eentje met en eentje zonder autisme. In ‘Zoon met een gebruiksaanwijzing: over mijn kleuter met autisme’ schrijft Eva Van der Linden, de auteur, op een prettige manier in kleine stukjes, observerend en zonder veel moeilijke woorden over haar zonen, eentje met en eentje zonder autisme. Alleen achteraan is er een stukje over autisme zelf. Bovenal is ‘Een zoon met een gebruiksaanwijzing’ een eerlijk boek geworden. Het is een boek van een moeder (en vader) die vanuit positieve ingesteldheid en met open blik zoekende zijn, en dat hopelijk ook zullen blijven.
Uw bankier is uw vriend. Het staat op de affiche die ik zie bij het binnenkomen van mijn plaatselijke geldwinkel. Dat kan best zijn. Tegenwoordig denkt iedereen mijn vriend te zijn. De politie, elke politieke partij of gewoon mensen op straat. Zeker als er een conflict aan zit te komen. Als ik teveel staar of een ‘foute’ vraag stel. Of hun antwoord niet begrijp. Of niet snel genoeg uit de weg ga. Dan is de aanspreektitel ‘Beste vriend’ of ‘Kameraad’. Of ‘maatje’. Zoals in ‘beste vriend, ge moet mij door… Read more Mijn bankier, een facebookvriend →
Machines zijn gemakkelijker te verstaan dan mensen. Zo titelt Die Zeit donderdag in een artikel over ‘autisten met bijzondere vaardigheden’. Toch gaat het dit keer niet over savants. Of zo beweert de journalist toch. Eerder over bedrijven die mensen met autisme met (en zonder) (zware) handicap tewerk stellen. Getallenkunstenaar Marko Riegel is getallenkunstenaar. Als kind al had hij een buitengewone relatie tot getallen. Hij speelt met ze, schuift eindeloos cijferformaties in zijn hoofd tot daaruit schitterende driedimensionale taartdiagrammen ontstaan. Groot en veelkleurig. Voor hem gaat dat zonder moeite en hij… Read more ‘Machines zijn gemakkelijker dan mensen’ →
“Mensen denken steeds dat ik lieg terwijl ik hen vooral de waarheid vertel. Wat kan ik eraan doen?” Dat mailt ene ‘Paul V.’ (fictieve naam) mij. Paul is een veertiger (met autisme) die door zijn omgeving als ‘pathologisch leugenaar’ wordt bestempeld. Onterecht volgens hem. Meer zelfs, het zijn de anderen die niet naar waarheid handelen, spreken of reageren. Of toch een bepaald deel van die anderen, nuanceert hij. Op zulke vragen een goed antwoord geven is natuurlijk erg moeilijk. Meestal antwoord ik dan ook dat ik het niet weet, maar… Read more ‘Mensen denken dat ik lieg …’ →
Naar aanleiding van de première van de Zweeds-Deense krimi The bridge (Zweeds: Bron, Deens: Broen), die afgelopen zaterdag op Canvas van start ging, vroeg de Vlaamse krant De Standaard een aantal mensen, waaronder mezelf, naar een reactie en een analyse. Dit stuk is daar een resultaat van.
The bridge is dé te volgen en uitermate spannende serie van dit najaar. Deze Zweeds-Deense-Duitse coproductie speelt zich af in Kopenhagen en Malmö, twee steden die verbonden zijn door de Oresund-brug.
De serie gaat tegen de klassieke beeldvorming in. Saga Norén is een extreem geëngageerde en goed georganiseerde succesvolle werknemer. Het wordt niet met zoveel woorden gezegd maar er is toch iets van aan dat zij autismetrekken zou hebben. Volgens Peter Vermeulen mist Norén wel rigiditeit. Zij is wel een tegenpool van haar Deens collega Martin Rhode. Als die haar zegt dat hij haar altijd mag bereiken, neemt zij dit erg letterlijk.
Het lijkt wel of iedere serie zijn eigen autist heeft. Het labelen van een fictioneel karakter blijft nochtans lastig. Norén blijft een ondoorgrondelijke vrouw. Voor een snelle wip even naar het café … is dat een avondje uit van een autiste? Het lijkt me niet erg realistisch.
Wel is dat ze verrast wordt door onlogische reacties. Ook liever langskomen dan via mail of telefoon afhandelen wat je te doen hebt vind ze raar. De ongemakkelijke t-shirt wissel valt haar niet op. Wel een pluimpje ontvangen als je doet wat je moet doen of verzwijgen voor een goede collega niet als een leugen zien. Het is ook niet duidelijk of ze een ontluikende empathie vertoont of ze eerder een meester in imitatie, camouflage en compensatie is. Martin daarentegen lijkt gedoemd om met zijn ballen bezig te blijven.
Nu het zomer is, wordt een mens, zoals ik er een ben, verondersteld zomers te doen. Wat dat ook moge betekenen. Maar als je niet gemaakt ben om zomers te doen, maar eerder om in de tussenseizoenen te leven, zoals ik, dan vergt dat wat creativiteit. En energie natuurlijk. De verandering der seizoenen Enkele tientallen zomers ervaring helpen daarbij. Zo heb ik intussen geleerd dat er geen seizoenen meer zijn. Die vaststelling was voor mij een opluchting. Het zomert nog wel eens, het wordt nog wel eens (te) warm. Maar… Read more Aan het strand →
Tistje 