Charlie, lezeres van mijn blog, wil graag weten wat ‘autistische identiteit’ precies betekent, in de eerste plaats in het algemeen, en verder hoe het mijn persoonlijk leven bepaalt.
‘Meestal zeg ik niet dat ik autistisch ben, hoewel ik daar zelf niet aan twijfel’, begint Karel, die sinds enkele jaren een autismediagnose heeft’, zijn mail. ‘Ik raak telkens overstuur als ik in zo’n geval een vraag teruggeworpen krijg. Dat gebeurt meer dan ik zou willen. Ik zit daar nadien dan tot weken mee in mijn hoofd. Ik wou dat ik een beetje meer ad rem was, en gewoon iets eruit kon floepen, ook al zou dat tot een ruzie geleid hebben. Onlangs kreeg ik weer zo’n vraag, waarvan ik me afvraag hoe die mensen er toch op komen zoiets aan mij te vragen. ‘Geloof in je autisme’, klonk het toen. Wat kan een mens daar nu voor zinnigs op antwoorden? Weet jij misschien iets?” Ik probeer deze vraag vanuit eigen ervaring en met de nodige nuance te beantwoorden.
Wie de volgende weken op zoek gaat naar afbeeldingen over autisme of nieuws ziet, zal vast een van de 58 symbolen van autisme zien. Maar hebben we wel nood aan zo’n symbool, en waartoe zou het dienen?
Sommige autistische schrijvers pleiten door een eenvoudiger leven, dat stress en disciminatie zou kunnen verminderen. In deze tekst probeer ik daar een antwoord op te formuleren..
Ongepaste, als kwetsend beschouwde uitspraken, het komt ook tussen autistische mensen vaak voor, zowel op het internet als in individuele als groepscontacten. Een beschouwing vanuit persoonlijke ervaringen.
Als psycholoog-in-spé, bijna afgestudeerd, vraagt Rob, tevens lezer van mijn blog, zich af hoe ik tegenover de beeldvorming van autistische mannen sta, en dan meer specifiek hoe ze wel eens afgebeeld worden als emotioneel beperkte wezens. ‘Zie jij jezelf ook als emotioneel beperkt? Zou je daar iets over kunnen schrijven op je blog? Ik lees regelmatig teksten van vrouwen, autistische – en andere vrouwen, over emoties, en soms ook bij jou. Daarom vermoed ik dat jij daar wel iets over weet te schrijven.’. Ik doe een poging om vanuit eigen ervaring een genuanceerd antwoord te geven op de vraag van Rob
Twintig citaten gesprokkeld op social media (Twitter, Facebook, Instagram) van autistische personen die iets gepost hebben dat ik genoteerd heb in een klein notaboekje, en dat mij inspireert, en misschien u ook.
Af en toe, vaak terloops, krijg ik berichtjes, zowel van autistische mensen als vanuit hun omgeving, of ik niet enkele creatieve ideeën wil delen over wat een autistische volwassene zoal kan doen op een zaterdagavond. Hoewel ik betwijfel of ik wel de juiste persoon ben om ideeën te delen rond een beladen cultureel fenomeen als zaterdagavond, wil ik graag een poging doen.
Tistje 