Martha, moeder van een zoon met autisme, vraagt me via mail welke reacties ik als volwassene heb als ik de weg kwijt ben, of als ik ergens verdwaal. Ik probeer vanuit eigen ervaringen en met nuance haar vraag te beantwoorden.
Het is wellicht geen groot nieuws, het heeft misschien niets met autisme te maken, en het komt niet in de kranten. Toch volgen bijna een miljoen mensen op Twitter hoeveel percentage van het jaar al voorbij is. Vandaag hebben we maar liefst 78% van 2022 verbruikt. Help, al zo dicht bij kerst en nieuw, was het eerste dat door mij ging toen ik dat vanmorgen besefte. Het deed me denken over hoe verschillend mensen in mijn omgeving hiermee omgaan, en tijd beleven.
Autistische mensen zijn niet noodzakelijk kwetsbaarder voor criminele invloeden of sneller slachtoffer of mededader, stelt een recent Australisch onderzoek verschenen in het tijdschrift van de Britse National Autistic Society. In deze blog ga ik hier dieper op in en bespreek het onderzoeksartikel.
Bespreking van een onderzoek naar de meest stresserende en aangenaamste ruimtes voor autistische volwassenen door onderzoekers van de Britse universiteiten van Reading en Oxford
Bert, een lezer van mijn blog, woont al tien jaar samen met zijn (autistische) vrouw Felicia. ‘Ik heb echt geen klagen over Fliz. Het enige wat ik vreemd vind is dat ze al zo lang ik haar ken naar dezelfde afleveringen van dezelfde series en naar dezelfde films kijkt. Heeft dat te maken met de moeite met veranderen die autisten hebben? Of is het iets met perfectionisme, volledig willen doorgronden van de plot? Ik heb er niet echt last van, ik probeer haar wel af en toe nieuwe series te doen kijken maar ze blijft precies bij haar oude series plakken. Heb jij een idee of verklaring hoe dat zit? Volgens Lizzy is het gewoon omdat ze die graag ziet en het haar ontspant.’ Vanuit mijn eigen ervaringen probeer ik een genuanceerd antwoord te geven op Bert’s vraag.
Elke dag zin maken, dat is een uitdaging die bij zoveel mensen moeilijk blijkt te verlopen. Ik geef in deze blog enkele voorbeelden hoe ik het probeer te doen.
Samenvatting van een bevraging bij werkgevers die autistische werknemers in dienst hebben over de motieven om hen aan te werven, de uitdagingen op de werkvloer en de succesfactoren om werk te behouden. Met enkele kritische bedenkingen van mezelf.
Leo is 78 en heeft een aantal autistische jongens in zijn omgeving zien opgroeien tot mannen aan wie hij het haast niet meer ziet. Hij vraagt zich af hoe je zou kunnen zien dat iemand niet langer autistisch is. Zijn vraag probeer ik genuanceerd te beantwoorden.
Tistje 