Voorbij de heldere uren … autisme en de buurt
Stilaan lijk ik rode draden te zien in mijn dorp, één daarvan is de zin ‘ik tel alleen de heldere uren’. In deze blog probeer ik daar linken in te zien. Een persoonlijke reflectie.
Stilaan lijk ik rode draden te zien in mijn dorp, één daarvan is de zin ‘ik tel alleen de heldere uren’. In deze blog probeer ik daar linken in te zien. Een persoonlijke reflectie.
Hennie, leerlingenbegeleider, vraagt zich af in welke mate autismeblogs betrouwbaar zijn. Ik probeer haar een genuanceerd maar persoonlijk antwoord te geven.
Elke, die les geeft op een kunstacademie, volgt al een tijdje mijn blog, en vraagt me of ik kan verwoorden welke verhouding autisme en poëzie met elkaar hebben. On deze blog probeer ik genuanceerd daarop te antwoorden.
Tom, autistische lezer van deze blog, vraagt me hoe hij het advies van zijn beste vriend om meer cafépraat te oefenen, kan interpreteren. En hoe hij daar aan zou kunnen beginnen. Ik probeer zijn vraag genuanceerd te beantwoorden vanuit eigen kennis en ervarign.
Welk tegengif bestaat er voor autisme, vraagt Lina, moeder van een kind met autisme en ex van een moeilijke man met autisme. Ik probeer deze vraag genuanceerd te beantwoorden.
Elke woning heeft eigen rituelen die het opdringt aan de bewoners. In het gebouw waar ik sinds kort woon, zijn er veel van. In deze blog beschrijf ik het ritueel dat op vrijdag rond half vijf begint en te maken heeft met een elektricien die de code ‘Louise’ interpreteert als een noodsituatie, en reden om te komen.
Het onheil dat op een vrijdag de dertiende zoals vandaag in de lucht hangt mag er wat mij betreft blijven hangen. In deze blog beschrijf ik hoe ik met mijn bijgeloof, in de mate dat ik het heb, omga.
Wat zeg je vooral niet tegen een autist? Luce, psychotherapeut in wording, stelt me die vraag omdat ze onderzoekt hoe Dr. Google met dergelijke vragen omgaat. Ik probeer genuanceerd te antwoorden op haar vraag.