Korte bespreking na het lezen van Haar stille stem: autisme doorbroken van Arthur Fleischmann (The House of Books, 2013), oorspronkelijk verschenen als ‘Carly’s Voice’, over een vader wiens dochter aanvankelijk niet-verbaal autisme heeft maar uiteindelijk, na veel ondersteuning, schriftelijk een zekere vorm van communicatie ontdekt.
Dit artikel is een verslag van de voordracht die ik gaf voor de Vlaamse Vereniging Autisme, regio Roeselare. Ik ga dieper in op drempels en ervaringen over communicatie, hoe communicatie volgens mij verloopt, welke aandachtspunten er volgens mij zijn in de communicatie met iemand met autisme, hoe je iets duidelijk kan maken aan iemand die moeilijkheden ondervind in de communicatie en welke voorbeelden ik heb op vlak van aangepaste communicatie. Tot slot ga ik ook in op toepassingen van communicatie, zoals in de relatie ouder-kind, in de relatie met (niet-autistische) hulpverleners, in de partner – of liefdesrelatie met iemand met autisme, en in virtuele communicatie. Om te eindigen met enkele tips en hoe verder op weg te gaan.
Citaat van de Nieuw-Zeelandse schrijver en dramaturg Craig Harrison over de weigering van participatie, communicatie en het hebben van beperkingen in de omgang met anderen.
Hoe kan je beter communiceren met autisme? Het pas verschenen boekje ‘Communicating better with people on the autism spectrum’ probeert daar 35 tips voor te geven, vooral naar beroepskrachten toe maar ook voor anderen handig. Niet veel nieuws onder de zon voor mensen die al goed bezig zijn, maar toch … de auteur hamert er op om de term ‘normaal’ best maar niet te gebruiken. Waarom dat zo is, probeer ik in deze blog uit te leggen.
Bij de uitgang van een supermarkt staat er af en toe een groepje mensen dat fondsen verzamelen of leden werft voor een goed doel. Wij kwamen bij het winkelen het team van Unicef tegen. In deze blog beschrijf ik hoe we daarmee omgaan, wat opvalt en hoe andere mensen reageren.
De vrouw die naast me zit op de regiolijnbus – voor mij gewoon een zoals alle andere – is op weg naar huis. Van toen ze opstapte, was duidelijk dat ze iemand zocht. Iemand die naar haar luisterde. Ik werd de ‘uitverkorene’ (ironisch bedoeld) en in deze blog vertel ik hoe ik haar verhaal onderging, toch een luisterend oor had volgens haar en wat er allemaal door mijn hoofd ging vooraleer ik afstapte.
Deze wereld is er een waarvan ik de regels maar niet onder de knie krijgt, zegt Marlies Hübner, blogster, vrouw en persoon met autisme in het Hamburger Abendblatt naar aanleiding van een interview over haar boek ‘Verstörungstheorieën’. Ze heeft het over communicatie en de leugenachtigheid van mensen zonder autisme, stereotypes rond autisme, en de hypothetische gesprekken die in haar hoofd spelen telkens ze nieuwe mensen zal ontmoeten. En hoewel autisme zwaar weegt, en geen voordelen heeft, is het volgens haar niet het einde wereld. Je kan er zelfs relatief goed mee leren leven.
Het is niet eenvoudig om aan mensen uit te leggen wat er voor mij veel energie vergt, en hoe het komt dat ik ‘na een dag niets gedaan te hebben’ toch behoorlijk vermoeid kan zijn. De lepeltheorie (of ‘spoon theory’) kan daarbij helpen, maar heeft zowel voor – en nadelen. In deze blog ga ik daarop in.
Tistje 