Als psycholoog-in-spé, bijna afgestudeerd, vraagt Rob, tevens lezer van mijn blog, zich af hoe ik tegenover de beeldvorming van autistische mannen sta, en dan meer specifiek hoe ze wel eens afgebeeld worden als emotioneel beperkte wezens. ‘Zie jij jezelf ook als emotioneel beperkt? Zou je daar iets over kunnen schrijven op je blog? Ik lees regelmatig teksten van vrouwen, autistische – en andere vrouwen, over emoties, en soms ook bij jou. Daarom vermoed ik dat jij daar wel iets over weet te schrijven.’. Ik doe een poging om vanuit eigen ervaring een genuanceerd antwoord te geven op de vraag van Rob
Af en toe, vaak terloops, krijg ik berichtjes, zowel van autistische mensen als vanuit hun omgeving, of ik niet enkele creatieve ideeën wil delen over wat een autistische volwassene zoal kan doen op een zaterdagavond. Hoewel ik betwijfel of ik wel de juiste persoon ben om ideeën te delen rond een beladen cultureel fenomeen als zaterdagavond, wil ik graag een poging doen.
Een overzicht van thema’s waarover ik vandaag zou kunnen schrijven, maar waar ik op een of andere manier niet voldoende inspiratie voor vond om een volledige blog te schrijven.
Elke, die les geeft op een kunstacademie, volgt al een tijdje mijn blog, en vraagt me of ik kan verwoorden welke verhouding autisme en poëzie met elkaar hebben. On deze blog probeer ik genuanceerd daarop te antwoorden.
Leontien, een autistische lezeres van deze blog, schrijft me dat ze met een dilemma zit. Ze heeft een rouwbrief ontvangen van het overlijden van een vriend van haar familie en is uitgenodigd voor de begrafenis, de uitstrooiing en de maaltijd die daarop volgt.
‘Nu wil mijn familie graag dat ik er naartoe ga, hoewel ik die persoon eigenlijk helemaal niet zo goed kende. Ik ga sowieso niet graag naar dat soort evenementen, maar het stoot me tegen de borst dat je daar als verre kennis aanwezig bent. Wat zou jij me aanraden: moet ik daar de begrafenis van iemand die ik niet zo goed kende?’
Een leesverslag van het boek ‘Onder één noemer’, een verhalenbundel van zes verhalen en een epiloog, geschreven door Peter Vermeulen en Cas Raaijmakers, en uitgegevens bij Skribis in 2021.
Twintig stellingen rond autisme, waarmee je het eens of oneens kan zijn (of die je inspiratie kon leveren om zelf gedachten of woorden te maken), geïnspireerd door het werk van de Britse ervaringsdeskundige, vader, leraar, spreker Pete Wharmby.
De Vlaamse Vereniging Autisme vroeg me om een tekst te schrijven rond de jaarlijkse wereld autisme dag, dit dit jaar virtueel doorgaat op 2 april. Het werd een tekst rond trots, fierheid, authentiek zijn, en dagen kleur geven.
Tistje 