Spring naar inhoud

Tag: diagnose

Een nieuw leven …

Als niemand het mij wilde of kon leren, moest ik het mezelf maar leren, dacht ik zo. Dus dat is precies wat ik deed. Ik leerde mezelf alles. Door mensen nauwgezet te observeren. Door veel te lezen. En vooral door te experimenteren. Beetje bij beetje ontwikkelde ik kneepjes en alternatieven om mijn tekortkomingen te overwinnen en mijn sterktes te exploiteren. Zo ging ik behoren tot de groep ‘mensen als ik’. Die hun plan leerden trekken. Tot het concept ‘mensen als ik’ een volledig nieuwe betekenis kreeg. Voorheen zou ik mezelf… Read more Een nieuw leven …

‘Moeder deed het beste wat ze kon, met al wat ze in zich had’

Sinds ik mijn partner met autisme heb leren kennen, geloof ik dat mijn overleden moeder autisme, of minstens heel veel autistische trekken, had. Moeder was erg excentriek, maar in haar generatie werd dat getolereerd en gerespecteerd. Ze had alles bereikt wat van een vrouw van haar generatie verwacht werd – getrouwd, kinderen, deeltijdse job en een piekfijn huishouden. Eén vriendin die ‘Mevrouw’ werd genoemd Er wordt gezegd dat mensen met autisme die voor de jaren vijftig opgroeiden het veel beter deden en gemakkelijker hadden, onder andere door minder verwachtingen en… Read more ‘Moeder deed het beste wat ze kon, met al wat ze in zich had’

‘Zolang we onszelf maar graag zien’

‘Zou je graag ‘normaal’ zijn?’ ‘Wat zou je doen als je  op een of andere manier normaal zou kunnen worden’. Wel, ik gok erop dat mensen in onze nabije omgeving – onze ouders en begeleiders – op dat moment, uitzinnig van vreugde, zouden uitroepen: ‘God allemachtig, we veranderen hen direct naar normale mensen’. Heel lang heb ook ik verlangd normaal te zijn. Leven met een handicap en ondersteuning maakt me immers zo enorm moedeloos. Vroeger dacht ik dat het beter zou zijn mocht ik het mijn leven zou kunnen beleven… Read more ‘Zolang we onszelf maar graag zien’

Vijf vragen aan … Karen (ervaringsdeskundige, moeder)

Onlangs bemerkte een lezer van deze blog dat op websites, blogs of in voordrachten altijd dezelfde mensen aan het woord komen. ‘Wijsneuzerige’ mensen met ‘autisme’, (te) assertieve ouders en veel te ernstige beroepskrachten, of een cross-over daarvan. Het waren altijd dezelfde mensen die hij las, terugzag of hoorde. Hoe zat het met de opvolging? Alsof ik daar iets over kon zeggen. Hoewel ik zijn bedenking wel verstond, is zijn uitspraak niet helemaal terecht. Het internet is niet de enige informatiebron, en veel van de (meer rauwe) meningen zijn vindbaar via… Read more Vijf vragen aan … Karen (ervaringsdeskundige, moeder)