Francesca Happé en Sue Fletcher-Watson stellen zich vier vragen over de toekomst van autisme in samenleving en onderzoek, in hun boek ‘Autism: a new introduction to psychological theory and current debates’, 2nd Edition (Routledge, 2019)
Hoezo, je drinkt geen alcohol, krijgen mijn liefste en/of mezelf wel eens te horen als we (voor de zoveelste keer) drankjes of hapjes afwijzen. We blijven vriendelijk maar soms worden we neerbuigend en licht gedwongen om het toch te drinken of eten. Hetzelfde geldt voor suiker – en vetrijke voeding of drank. Eerder dan anderen te willen bekeren of overtuigen, zou het beter zijn mocht ieder die keuze respecteren. Dit artikel pleit daar dan ook voor. Er zijn bovendien andere manieren om met sociale angst of emotionele stress om te gaan bij sociale contacten.
Een citaat van Inge Lemke in ‘Autisme is een isme: essays over autisme’ (Gompel&Svacina, 2018) over haar twijfel over de relevantie van de vraag of autisme een pathologie dan wel een welvaartsziekte is, en wat volgens haar dan wel relevant zou moeten zijn.
In onze samenleving worden we vaak verleid om iets te vergeten te vertellen over onszelf. Zeker als het gaat om iets over onze kwetsbare kant te vertellen. Ik worstel er vaak mee of dat mij geen parten speelt als het gaat om vertellen over mijn autismebeleving voor een publiek of erover te schrijven op deze blog. In deze bijdrage ga ik daar dieper op in.
Wat voor mens bent u eigenlijk? Het komt wel eens voor dat lezers die vraag mailen. Niettegenstaande mijn hele blog gewijd is aan die vraag, kan ik daar niet op antwoorden. Voor mij lijkt het vanzelfsprekend dat je zelf niet kan zeggen wie je bent, hoogstens wie je was (voor zover je herinnering je niet voor schut zet) en mogelijks wie je graag zou zijn (voor zover je verbeelding niet met je voeten speelt). Toch probeerde ik, met hulp van het Nederlandse marktonderzoeksbureau Motivaction een tipje van de sluier op te lichten. Zij wisten mij te zeggen tot welke groep in de samenleving ik behoorde. En dat was een heel andere groep dan ik voorheen dacht.
Zoek eens een metafoor voor hoe je in de wereld staat, vroeg ze op een dag. En dus probeerde ik dat, ook al heb ik niet veel met metaforen. Na wat pogingen kwam ik terecht bij de metafoor van het zwemmen. Die werk ik deze blog uit.
Een wat filosofischer tekst rond de vraag wat me staande heeft gehouden in mijn leven met autisme, van het gevoel van anders-zijn via een omslag in denken en doen naar leven naar autistisch gelukkig zijn.
Een leesverslag van Van een andere planeet: autisme van binnenuit van Dominique Dumortier (Houtekiet, 2002)
Tistje 