‘Het zit zo …’, schrijft Kayla me, naar eigen zeggen al jaren enthousiast lezeres van deze blog, ‘… ik heb een tijd geleden een relatie gehad met een man met autisme. Die is jammer genoeg op de klippen gelopen. Ik verwijt hem alvast niets, maar zit nu met een probleem: ik kom niet los van hem. Op een of andere manier blijft het, blijft hij in mijn hoofd spoken. Af en toe komen we elkaar, helemaal toevallig, tegen in het dagelijks leven en komt er schuldgevoel bovendrijven. Dat ik niet genoeg moeite zou gedaan hebben en dat het toch iets had kunnen worden. Kan jij mij tips geven om hem achter me te laten?’
Als iemand me vraagt hoe ik het maak, weet ik niet goed wat te antwoorden. Daarom schreef ik er maar een tekstje over. Waar ik deze blog mee maakte. Uiteindelijk bleek het vooral over werk te gaan. Hoe ik het maak heeft voor mij vooral over werk en mijn werkproces te maken. Met aansluitend wat, wanneer, waar en waarom.
In de reeks ‘Vijf vragen aan … ‘ deze keer vijf vragen aan Miriam Perrone, auteur van het boek ‘Autisme Glasshelder uitgelegd’, autismecoach bij Assodem en ervaringsdeskundige. Over het leukste aan haar werk, wat zij iemand met autisme zou aanraden om het leven aangenamer te maken, wat je als persoon met autisme die net een diagnose ontvangen heeft kan doen, welke thema’s volgens haar nog onderbelicht zijn in boeken over autisme en hoe zij de toekomst ziet.
In zijn rubriek ‘Wintertij’ in het televisieprogramma Iedereen Beroemd brengt Joris Hessels verhalen van mensen die zijn strandcabine op het winterse strand van Koksijde. In aflevering twee kwamen twee Nederlandse mannen met autisme langs. In deze blog ga ik dieper in op hun verhaal en de rubriek zelf.
Een blog naar aanleiding van de campagne ’30 dagen zonder klagen’, en vanuit de vaststelling dat ik in elke situatie waarin mijn ‘geluk’ ‘getest’ wordt, op een bedroevend resultaat uitkom.
Als mens met autisme je eigen kwaliteiten, talenten en eigenschappen verwoorden is niet eenvoudig. Het is me lang niet gelukt, maar in deze tekst beschrijf ik de evolutie van leerpunten-maniac naar bewustwording van wat ik goed kan, zonder te onbescheiden te worden.
Bespreking van het artikel De kracht van ongewoon : autisme is geen beperking maar een aanbeveling van Jop van Kenpen, verschenen in Het Parool van 9 januari 2018 over een Amsterdams bedrijf dat niet alleen een meerderheid van werknemers met autisme heeft maar ook een aangepaste omgeving en een kantoorhond.
‘Onlangs las ik met veel interesse uw artikel rond autisme en vertrouwen’, schrijft Barbara (44), lezeres van deze blog. “Ik was op zoek naar wat een vertrouwenspersoon kan betekenen voor mensen met autisme. Als beroepskracht kom ik veel in contact met ombudsdiensten, partners, ouders, familie, vrienden en persoonlijk assistenten die iemand met autisme bijstaan. Ik vroeg me af hoe u een vertrouwenspersoon zou omschrijven, en of een van die mensen die ik noemde daarvoor in aanmerking zouden kunnen komen. Misschien is dat een idee om eens op uw fascinerende blog te schrijven?”
Tistje 