Of er medicatie bestaat voor autisme, vroeg een vrouw (met autisme, liet ze weten) me enkele dagen geleden via het formulier op deze blog. Het is een vraag die ik wel meer krijg, en die ik om allerlei redenen meestal niet of heel beknopt beantwoord. Niet zozeer omdat ik geen arts ben of geen verstand zou hebben van medicatie. Welnee, ik ben zo terughoudend omdat ik het zoiets persoonlijk vind, dat mijn antwoord alleen maar (nog meer) verwarring zou kunnen zaaien. Of dat mijn woorden uiteindelijk zouden kunnen leiden tot een (potentieel) gevaarlijke situatie. In deze blog probeer ik er toch op in te gaan zonder zo’n situatie uit te lokken.
Dubbel boekhouden is, op liefde ervaren na, het mooiste dat ik in mijn leven tot nu toe heb mogen leren. De Duitse schrijver Goethe noemde het ooit een van de beste uitvindingen van de menselijke geest, en een betrouwbare methode om de toename van geluk te meten. Misschien is dat wat overdreven, maar mensen zijn er in elk geval van doordrongen. In dit stuk ga ik in op een van mijn preoccupaties en passies, het dubbel boekhouden, en hoe ik dit ervaar in mijn leven.
Mensen met autisme die ouder worden, daar is lang niet over nagedacht. Of men dacht dat ze veel sneller aan ouderdomskwalen gingen lijden en stierven. Hoogleraar Hilde Geurts (Universiteit Amsterdam) gaf onlangs in Het Parool een interview over die ‘oudere autist’ en merkte op dat die soms beter af is. Ik las het artikel, probeerde het samen te vatten, en schreef er een stuk over, uiteraard vanuit eigen ervaringen (als ouder wordende autist).
Hervertelling/vertaling van een Spaanstalig filmpje op YouTube over het leven van Maria, een dochter met autisme, hoe zij de wereld volgens haar ouders waarneemt, hoe zij opgroeit en hoe ze haar toekomst willen zien.
Vlak voor ik naar de hogeschool vertrok, rond mijn negentiende, mocht ik deelnemen aan een interscolaire schrijfwedstrijd. In dit stuk vertel ik over mijn ervaringen daarbij, over het onderwerp (Fingerspitzengefühl) en hoe ik uiteindelijk verdienstelijk eindigde (zij het naast de hoofdprijs).
Geïnteresseerd in dit artikel? Het is opgenomen in mijn nieuwste boek ‘Gedurfde vragen’, uitgegeven bij Cyclus (een imprint van Garant). U kan het bestellen via de uitgeverij of een boekhandel. U kan kiezen voor een gesigneerd exemplaar met persoonlijke boodschap, en het boek bestellen via het contactformulier op deze blog.
‘Kijk mij in de ogen. Hier, kijk. Kijk, hier. Kijk, kijk, kijk. Kijk eens diep in mijn ogen. Ja hoor, je kan het. Je kan het goed. Zo, ja, mooi …’ Zo herinner ik me het jaren geleden, in de therapeutische sessies die ik als kind volgde. Later werd de toon minder liefelijk, en zagen mensen in (kwalitatief tekort aan) oogcontact en lichaamstaal iets wat er niet altijd was. In deze blog vertel ik hoe ik lichaamstaal beleef en wat ik er aan heb gedaan om het (iets) beter te maken. Al zijn er uiteraard ook beperkingen waar ik probeer mee te leven.
Een tijd geleden las of liever bekeek ik het boek The obsessive Joy of Autism (de bezeten blijdschap van autisme) van Julia Bascom & Elou Carroll (Jessica Kingsley, 2015). In dit stuk probeer ik dit (prenten)boek geschreven door een vrouw met autisme te bespreken. Een leesverslagje dus, maar zonder echt lezen.
Tistje 