‘Gezellig is vaak een opgave’ … autisme en stress

Stress is voor mensen met autisme onderdeel van het dagelijks leven. Lunchen met collega’s of over koetjes en kalfjes praten vinden de meeste mensen gezellig, maar voor autisten is het vaak een opgave. Druk verkeer, geroezemoes, onverwachte gebeurtenissen: het zijn bronnen van spanning. Daarom duurt het, als de emmer eenmaal overloopt, ook dagen of soms zelfs weken voordat iemand weer tot zichzelf komt. Het is als een vergiet met te weinig gaatjes: voortdurend prikkels erbij, het loopt te langzaam weg. Mijn belangrijkste advies aan lotgenoten? Autisme heb en houd je, besef dat, maar aan stress kun je wat doen: voorkom dat de spanning te hoog oploopt. Plan momenten in van rust, doe geregeld aan sport of iets anders wat jou energie geeft.

Henri Mandemaker (Autspoken) in ‘Als een vergiet met te weinig gaatjes’ van Stephan Jongerius in BN De Sterm van 19 december 2017

2 Comments »

  1. teveel wordt allemaal, visite of zelfs ergens waar je MOET aanwezig zijn, ervaar ik het toilet als een veilige haven. Bij mij thuis kan ik mijn volle, hete hoofd tegen de koele schone tegels drukken en blijf heerlijk 10 minuten zitten, als het vaak ook zonder het gebruik van de wc als zodanig…
    iedereen respecteert de ander als hij van het toilet gebruikt maakt en stoort niet. Ha! ik heb mijn afreageer kamertje allang gevonden.

    Liked by 1 persoon

  2. Feestdagen, feestelijke momenten zijn ook lastig. De gezellige sfeer is wel leuk met kerstmis: de lichtjes in de kerstboom (niet overdreven fel en knipperend) en de dennegeur ervan. Lastig is het gezellig zijn, er wordt verwacht er toch aanwezig bij te zijn, alleen je cadeautje uitpakken en weggaan kan niet. Ook het eten is anders, allemaal speciaal en ook langer tafelen want ook dat valt onder gezelligheid en speciaal waar ik geen raad mee weet. Het lastigste is de oudejaarsavond, dat brengt extra spanning met zich mee. Alleen al de vraag waarom dat moment zo bijzonder moet zijn, houdt je bezig. Daarnaast de handen schudden, het gekus, emoties met de jaarwisseling. Dat is verwarrend, vooral als er soms ook even bij gehuild wordt, maar ook de overdreven uitbundige reacties. Daarnaast voel je je extra eenzaam, een buitenstaander omdat dit zo moeilijk voor je is en je ook geen vrienden hebt, je leven niet lijkt op te schieten. Dat gemis voel ik op die momenten sterker.
    Dit is zoals mijn zoon (34 jaar, thuiswonend) met autisme het ervaart, ik (zijn moeder) probeer er zoveel mogelijk rekening mee te houden zodat hij toch wat escapes heeft. Maar voor mij is het ook schipperen om het iedereen naar de zin te maken zodat de gezelligheid blijft

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.