Een jaar of tien geleden maakte ik voor het eerst kennis met het woord. Bavardage werd toen voorgesteld als een wondermiddel, een techniek die alle deuren deed open gaan. Ik heb erop getraind maar helaas ben ik er nog altijd niet goed in. Hoe dat in elkaar zit, vertel ik in deze blog.
Als kind al overkwam het me wel eens dat ik me afvroeg hoe het zal aflopen, hoe de toekomst zou stoppen, en wat er daarna zou komen. Aanvankelijk was ik erg triest dat ik het niet zou meemaken. Na al die jaren denken heb ik daar een voorlopige theorie over, en ben ik ook enigszins over mijn verdriet (of ik maak me dat toch wijs).
Tijdens het wachten op een onderzoek medische beeldvorming, in wachtzone 7 – er zijn immers geen wachtzalen meer maar in elkaar overvloeiende zones – gebeurt teveel om op te noemen, maar toch doe ik een poging om een indruk te geven in dit stukje tekst.
Een auto door het verkeer loodsen is een huzarenstukje. Een recent onderzoek stelt dat mensen met autisme minder bumperkleven, maar iets minder snel reageren op snel veranderende verkeerssituaties. Hoe ik daar mee omga, en welke ervaringen ik heb met rijden en de perceptie daarvan, schrijf ik in dit stuk.
Al jaren gebruik ik, louter uit noodzaak, dag in dag uit hydraterende crèmes. Nooit gedacht dat dit iets met autisme zou te maken hebben, of op mijn blog komen. En toch, ik merkte een New Yorks verzorgingsmerk zich linkt met de Nederlandse Vereniging Autisme. Een enigszins kritisch stuk over deze en andere beeldvorming rond autisme en ethiek rond aanbiedingen die deze blog krijgt.
Elke twaalfde van de maand probeer ik iets te schrijven rond de Grote Vragen (zie bv Canvas en de BBC). De publicatiedatum is deze maand een dag verschoven, mijn vriendin wou gisteren naar een Zweedse woonwarenhuis (bekend van het ontbrekende moertje en de gehaktballetjes) waarvan ik de naam niet vernoem. Deze keer stel ik me de vraag of we goed kunnen zijn zonder iets te doen.
Aflevering 52 van 1000 vragen aan jezelf met onder andere of ik wel eens het gevoel heb vandaag al eens beleefd te hebben, wie mij tot een beter persoon maakte, wat me hard aan het lachen brengt, hoe groen mijn vingers zijn en hoe ik me thuis voel op een camping, waar ik vijf jaar geleden wakker van lag en of mijn grootste angst al eens is uitgekomen.
Gaan we iets leuks doen? Een vraag die ik nog maar in de verte hoor of ik krijg er een allergische reactie op. Nee, iets wat doorgaans leuk wordt gevonden, doe ik meestal niet graag. Ik hou het meestal bij zinnige dingen. Hoe dat in elkaar zit, zet ik uiteen in deze blog. Of die zinnig of leuk is, dat mag u zelf uitmaken.
Tistje 