Mensen met autisme mag je niet meteen autist of autistisch noemen, titelt een artikel in de Duitse krant Frankfurter Allgemeine van vorige woensdag (4 mei 2015, Autist is nicht gleich Autist / Niklas Zaboji). Wat doorgaans als autist(isch) wordt benoemd, zou volgens de krant per individu verschillen, en voor een bepaald deel eerder een teken zijn van alexithymie. De auteur van het artikel verwijst daarvoor naar resultaten van een studie rond gevoelsarmoede en sociaal-cognitieve vaardigheden bij mensen met autisme door Oostenrijkse en Italiaanse onderzoekers. Een poging om dit artikel en de bijhorende studie enigszins verstaanbaar samen te vatten.
Georgina Derbyshire in ‘Mijn hoofd heeft het nogal druk vandaag: een moeder, een zoon en hun wonderlijke reis in de wereld van autisme’ (Lannoo, 2011) over de betekenis van lachen in haar boek en haar leven met haar zoon met autisme.
Wat maakt het verschil tussen normaal en pathologisch? In een artikel een tijd geleden verschenen in het tijdschrift voor psychiatrie wijst Berend Verhoeff (RUGroningen) op het belang van het begrip vitaliteit. Hij beroept zich daarvoor op de ideeën van wetenschapsfilosoof George Canguilhem. Deze stelt dat autisme het ultiem pathologische is, terwijl het normale als iets ultiem vitaal beschouwt. In dit stuk ga ik dieper in op het gepubliceerde essay.
Bij de uitgang van een supermarkt staat er af en toe een groepje mensen dat fondsen verzamelen of leden werft voor een goed doel. Wij kwamen bij het winkelen het team van Unicef tegen. In deze blog beschrijf ik hoe we daarmee omgaan, wat opvalt en hoe andere mensen reageren.
Ralph James Savarese in Autism in a decentered world van Alice Wexler (Psychology Press, 2016) over het beelddenken van mensen met autisme, de esthetische betekenis die mensen met autisme volgens hem geven aan taal, en de rol van de context van kunst daarbij.
Janneke van Bockel in Uitlegmoeder: leven met een tiener met autisme (Lannoo, 2016) over haar tienerdochter met autisme die voor het eerst vriendinnen heeft en hoe ze open spreekt over haar autisme.
Just Add Water: a surfing savant’s journey is het verhaal van de Australische Clay Marzo, een man met autisme die erg goed kan surfen. Het boek vertelt de op – maar ook neergang van Marzo in de professionele surfwereld, maar is ook het verhaal van zijn weg naar een diagnose autisme. In deze blog bespreek ik kort het boek, dat ik eerder middelmatig vond.
De vrouw die naast me zit op de regiolijnbus – voor mij gewoon een zoals alle andere – is op weg naar huis. Van toen ze opstapte, was duidelijk dat ze iemand zocht. Iemand die naar haar luisterde. Ik werd de ‘uitverkorene’ (ironisch bedoeld) en in deze blog vertel ik hoe ik haar verhaal onderging, toch een luisterend oor had volgens haar en wat er allemaal door mijn hoofd ging vooraleer ik afstapte.
Tistje 