Luca Caioli over voetballer Lionel (Leo) Messi in Messi: het ware verhaal van een jongen die wereldster werd (Thomas Rap, 2011) over de autistische trekjes van Lionel ‘Leo’ Messi en zijn ware aard.
Dirk de Wachter in Borderline times: het einde van de normaliteit (Lannoo, 2016) over vrouwen die hopen dat hun man, van wie ze denken of weten dat hij autist is,, verlangen dat hij via therapie briljant welsprekend wordt, zoals er vrouwen zijn de een borstvergroting bestellen als ze een D-cup willen.
Thijs Lijster in De grote vlucht inwaarts: over cultuur in een onoverzichtelijke wereld (De Bezige Bij, 2016) over de veelzeggende verschijning van de superheld in de gedaante van een geniale autist.
Olivia Laing in De eenzame stad: over de kunst van het alleen-zijn (De Bezige Bij, 2016) over hamsteraars, de loyaliteit tegenover hun spullen en autisme.
Ik ben beledigd, al gebeurt het niet vaak. Minder vaak dan mede-autisten op fora, in sociale media en op blogs. Er is zoveel om beledigd over te zijn, Het zou zelfs eigen zijn aan mensen met autisme om zich beledigd te voelen (of om te beledigen). Hoe dat zijn, en hoe ik omga met mijn beledigd gevoel, dat staat in deze blog.
Een band met autisme heb ik, die had ik al maar nu heb ik ze ook letterlijk, toegezonden via de post, van Autisme Centraal. Samen met een doosje suikerbonen of doopsuiker zoals ze die in Vlaanderen soms noemen. Vandaar deze foto, en mijn band met suikerbonen.
In onze straat zit een oude man dag in dag uit in zijn auto. Van negen tot vijf, dan gaat hij terug naar zijn huis aan de overkant. In zijn huis is alles keurig geordend. Eenmaal ben ik er binnen geweest, sindsdien is er een soort band met de man. In deze blog vertel ik hoe dat kwam.
Een wereldautismedaywens van Tistje … in het Engels dit keer …
Tistje 