Mensen met autisme mag je niet meteen autist of autistisch noemen, titelt een artikel in de Duitse krant Frankfurter Allgemeine van vorige woensdag (4 mei 2015, Autist is nicht gleich Autist / Niklas Zaboji). Wat doorgaans als autist(isch) wordt benoemd, zou volgens de krant per individu verschillen, en voor een bepaald deel eerder een teken zijn van alexithymie. De auteur van het artikel verwijst daarvoor naar resultaten van een studie rond gevoelsarmoede en sociaal-cognitieve vaardigheden bij mensen met autisme door Oostenrijkse en Italiaanse onderzoekers. Een poging om dit artikel en de bijhorende studie enigszins verstaanbaar samen te vatten.
Georgina Derbyshire in ‘Mijn hoofd heeft het nogal druk vandaag: een moeder, een zoon en hun wonderlijke reis in de wereld van autisme’ (Lannoo, 2011) over de betekenis van lachen in haar boek en haar leven met haar zoon met autisme.
Wat maakt het verschil tussen normaal en pathologisch? In een artikel een tijd geleden verschenen in het tijdschrift voor psychiatrie wijst Berend Verhoeff (RUGroningen) op het belang van het begrip vitaliteit. Hij beroept zich daarvoor op de ideeën van wetenschapsfilosoof George Canguilhem. Deze stelt dat autisme het ultiem pathologische is, terwijl het normale als iets ultiem vitaal beschouwt. In dit stuk ga ik dieper in op het gepubliceerde essay.
Janneke van Bockel in Uitlegmoeder: leven met een tiener met autisme (Lannoo, 2016) over haar tienerdochter met autisme die voor het eerst vriendinnen heeft en hoe ze open spreekt over haar autisme.
Dirk de Wachter in Borderline times: het einde van de normaliteit (Lannoo, 2016) over vrouwen die hopen dat hun man, van wie ze denken of weten dat hij autist is,, verlangen dat hij via therapie briljant welsprekend wordt, zoals er vrouwen zijn de een borstvergroting bestellen als ze een D-cup willen.
Thijs Lijster in De grote vlucht inwaarts: over cultuur in een onoverzichtelijke wereld (De Bezige Bij, 2016) over de veelzeggende verschijning van de superheld in de gedaante van een geniale autist.
Olivia Laing in De eenzame stad: over de kunst van het alleen-zijn (De Bezige Bij, 2016) over hamsteraars, de loyaliteit tegenover hun spullen en autisme.
Ik ben beledigd, al gebeurt het niet vaak. Minder vaak dan mede-autisten op fora, in sociale media en op blogs. Er is zoveel om beledigd over te zijn, Het zou zelfs eigen zijn aan mensen met autisme om zich beledigd te voelen (of om te beledigen). Hoe dat zijn, en hoe ik omga met mijn beledigd gevoel, dat staat in deze blog.
Tistje 