Van thema tot lezing en nadien … recuperatie en autisme

berglandschap

Het begint meestal zes maand voordien. Met een mailtje, een smsje of een telefoontje. Of ik zin heb in een of andere stad te spreken, voor een bepaald publiek. Soms wordt een thema gesuggereerd, in andere gevallen mag ik kiezen uit een aantal suggesties. Het liefst laat ik de keuze van het thema aan anderen over. Er is immers zoveel waarover ik zou willen spreken, en het keuzeproces overweldigt me meestal zodanig dat ik zelden tot een keuze kom.

Drie maand voordien begin ik aan een ruwe voorbereiding. Die bestaat uit een neergeschreven brainstorm van ongeveer twintig minuten, in mindmapvorm, meestal op een dinsdagmiddag. Dat fotografeer of scan ik, mail het naar mezelf en laat het rijpen. Op dat moment snap ik meestal niet waarom mensen me vragen om over dat thema, of überhaupt iets te komen spreken. Ik ga er namelijk van uit dat iedereen alles al weet wat ik weet en dat wie het niet weet het niet zal verstaan.

Twee weken voordien herinnert een mail aan mezelf eraan dat ik binnen twee weken verwacht wordt ‘avondvullend’ te spreken over een bepaald thema. Ik weet intussen dat dit relatief is. Afhankelijk van het publiek kan een deel of mogelijks zelfs de hele avond immers over iets anders gaan. Van de actualiteit tot twijfels rond diagnose, van wachtlijsten bij ondersteuners en crisistoestanden, van eerste hulp bij weerbarstige partners tot geïrriteerde hersenen van het moment.

Dat vind ik allemaal best prima, al is het moeilijk om dit in te schatten, en geeft het meer spanning. Niettemin begin ik aan de opwarming door een kapstok te maken met wat ik ga zeggen, hoe ik dat ga doen … meestal in mijn woonkamer voor onze kat (en soms mijn vriendin). Ook mondspieroefeningen, een beetje stemtraining, heen en weer lopen en op een stoel zitten achter een tafel is deel van de opwarming.

Een week voordien begin ik met de concrete inhoud van mijn presentatie. Intussen is er een ‘programmatekst’, welke verwachtingen het publiek mag hebben. Samen met mezelf voor te stellen, begin ik met die verwachtingen te herhalen en toe te lichten. Er zijn immers altijd mensen die niet weten waarom ze naar mij komen luisteren, mij niet kennen of op dit moment in de voordracht boos opstappen.

Eens dat achter de rug is, begin ik aan het thema, mijn ervaringen en visie erop, en concrete tips en mogelijke oplossingen. Om te eindigen met bronnen en suggesties om te ontdekken. Na mijn voordracht is het immers de bedoeling dat het publiek zelf aan de slag gaat in het eigen leven. Uiteraard blijft er op het einde ook steeds ruimte voor vragen en opmerkingen. Hetzij publiek hetzij persoonlijk. Om me daarop voor te bereiden, heb ik alvast een lijst met vragen die me in de afgelopen jaren al zijn gesteld, en mogelijke antwoorden erop. Mensen stellen immers zelden echt nieuwe vragen.

Of ik op mijn eigen voordracht ook aanwezig zal zijn, hangt van meerdere factoren af. Het kan natuurlijk zijn dat ik ziek ben, dat overkomt iedereen. Toch is dat meestal maar een gevolg van meerdere elementen. Hoe onzekerder die elementen zijn, hoe meer de kans dat ik vooraf afhaak. Meestal is dat wel ruim vooraf.

Duidelijke en concrete verwachtingen naar inhoud en vorm, contactgegevens (gsm) van de organisatie ter plekke, goede technische ondersteuning ter plekke, goede bereikbaarheid, informatie over de opstelling van de zaal … geven mij munitie om vlak voor het vertrek te vechten tegen de angst om voor een publiek te gaan spreken. Ook een correcte kostenvergoeding kan helpen, zodat ik, als alles tegenvalt, toch nog weet dat ik nadien niet moet inleveren op mijn hobby’s. Dat goede ervaringen in het verleden en de reputatie van de organisatie ook spreekt voor zich, denk ik.

Op het moment zelf ben ik relatief rustig. Er kan natuurlijk van alles misgaan, dat weet ik intussen. Ik heb dan ook steeds een zelfhulppakket mee in mijn rugzak. Van brandwondenzalf, over pijnstillers, tot flesjes water, een goed opgeladen gsm met één liedje (‘Staying Alive’ van Bee Gees, om goed te reanimeren) en tablet, een uitgeprinte wegbeschrijving, een pakje vitabis en een banaan, … kortom alles wat een echte man nodig heeft om te overleven.

Nadien is het vooral bekomen van de indrukken, de beelden en al het andere wat binnen is gekomen maar wat ik tijdens het moment zelf niet verwerkt krijg. Veilig en wel terug thuis geraken is dan prioriteit. Ook kan op de sociale media afronden, een kleine indruk posten over de voorbije avond, helpen om af te ronden.

Verder is er nadien vooral ruimte voor preoccupaties die energie geven. Zeker omdat ik diezelfde nacht en soms nachten nadien slechts een paar uur slaap. Voorspelbare effecten zijn verder hoofdpijn, buikloop, verstopte neus, rode keel, loperige ogen, stramme spieren en lome benen.Ongeacht of het een leuke of minder leuke ervaring was, reageert mijn lichaam zo op wat voor mij een topprestatie is. Het helpt natuurlijk wel om te recupereren als het goed verliep en er positieve feedback is.

Mijn vriendin/vrouw weet, ook uit eigen ervaring, wat er aan de hand is, en ontziet mij op zo’n moment, luistert met interesse naar mijn verhalen maar helpt mij ook mijn gedachten op andere dingen te zetten. De afwas die wacht, de strijk naar de strijkcentrale, het huis mag gestofzuigd worden. En dan is er ook nog onze kat, die voor haar kattenbak zit te miauwen als om erop te wijzen dat die dringend geleegd moet worden, terwijl mevrouw toekijkt. Verder werk ik mijn weekschema verder af, ga ik zoals gepland fitnessen, gaat mijn avondwandeling door en drink ik vooral veel water om afvalstoffen uit de spieren te halen.

Doorgaans ben ik na een dag of vijf omzeggens helemaal gerecupereerd. Dan kan ik weer verder met wat ik bezig was. Of kan ik me weer voorbereiden op een volgende voordracht. Die ik met veel plezier zal geven, ondanks de onaangename neveneffecten. Om mensen te leren kennen en anderen terug te zien, om hen iets te kunnen aanbieden, een steentje te kunnen bijdragen en van hen te horen hoe zij hun leven met (iemand met) autisme beleven. Dat geeft mijn leven zin, en ik zou er niet zonder kunnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s