Op de vraag of alles op deze blog echt gebeurd is, zijn volgens mij meerdere antwoorden mogelijk. Geen van hen is echt fout of echt juist. In deze blog ga ik verder in op deze regelmatig gestelde vraag. Tenzij u deze links laat liggen natuurlijk.
In deze blog zet ik de tien criteria uiteen die mijn keuze voor boeken (zowel in verband met autisme als met andere thema’s in het leven) bepalen.
Jaren geleden volgde ik, met veel enthousiasme, een ‘schrijfacademie’ bij een vormingsorganisatie die nu niet meer bestaat. Twee jaar lang trok ik een aantal weekends per jaar naar een mooi herenhuis, omgeven door groen, aan de rand van de stadskern. Ik leerde er veel over schrijven, en vooral dat ik best mijn eigen ding deed. Wat uiteindelijk tot bloggen leidde. In deze blog ga ik in op wat ik er leerde en wat ik naast mijn blog schreef en schrijf.
De negende in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over wat ik zou doen mocht ik lange tijd in de gevangenis, waar ik vroeger blij van werd, in welke kledij ik me mooi voel, wat er op mijn nachtkastje ligt, hoe geduldig ik ben, wie mijn gevallen held(in) is, of er foto’s op mijn gsm staan waarmee iemand me zou kunnen onder druk zetten, hoe ik me oppep na een rotdag en of ik graag mediteer.
Janna stelt me via mail de vraag vraag hoe en wat ik zou schrijven mocht ik niet onder invloed van bepaalde (farmaceutische) medicatie zou schrijven, vanuit de veronderstelling dat ik die zou nemen. Vanuit de veronderstelling dat de farmaceutische medicatie die ik neem werkelijk een invloed zou hebben op wat ik schrijf, probeer ik mij voor te stellen welk effect er zou zijn mocht ik deze medicatie niet meer nemen. Het blijft echter gissen, en bij vermoedens.
Schrijven hoeft een mens niet alleen in woorden, het kan ook in beelden, in muziek, met zand of met water, en mogelijks zelfs in zuchten. Op het einde van de dag maak ik op mijn Tumblr-stek een verhaal in beelden. Zonder veel gedoe. In deze blog schrijf ik enkele achterliggende gedachten daarbij.
Kees Momma in Een reis door het leven van Kees (Uitgeverij Prometheus, 2014) over hoe hij geluk ervaart en het uit, en door creativiteit dichter bij de mens is gekomen.
Overdag zagen ze hem soms in zichzelf mompelend, het hoofd in de handen begraven, omringd door stapels knipsels, opengeslagen blocnotes en een half afgekloven appel. Wie was die autist? Freek de Geus was een zonderling en hij was er zich pijnlijk bewust van. Hij zou de afzondering vaker moeten doorbreken. Hij zou wat socialer in de omgang moeten zijn. Op papier was hij misschien een tijger maar daarbuiten was hij een muis. Hij wist dat zijn tekortkoming hem werd aangerekend. Een mens wordt uiteindelijk vooral beoordeeld op zijn tekortkomingen, niet… Read more Op papier een tijger, daarbuiten een zonderlinge muis →
Tistje 