Blootvoets geschreven, en danseuse

kat voor het raam

Schrijven vergt moed. Zeker als je schrijft met woorden. Maar soms zakt die moed wel eens in je schoenen. Op zo’n moment schop ik die schoenen uit en schrijf ik blootvoets. Dan gebruik ik liever beelden. Of schrijf ik bij voorkeur in verf, in tonen, op zand of in water. De bloedschrijfkunst heb ik mettertijd gelukkig opgegeven.

Het vergt moed om iets zwart op wit te zetten. Je zou denken dat zoiets duidelijk en concreet is, maar op papier is een paard geen paard meer, en een mug is zo omgetoverd tot een olifant. Zeker als je op een autismeblog schrijft, wordt dat paard al eens triadisch gefileerd, en is die mug plots geen mug meer maar een bij die zoete honing maakt. Terwijl ik nog geen mug (eetbare) honing heb zien maken. Ook niet in Nederland.

Zo zit ik elke dag hier, een beetje zoals de kat hierboven, bij momenten even nors. Met zicht op wolken en met geur van de zeewind, op het einde voor het slapen een verhaal te maken, doorgaans in beelden, op mijn tumblr-stekje. Vaak is het een snoer van foto’s en dingen, van vondsten, aangespoelde schatten. Er is aan mij, om het zacht uit te drukken, geen romancier, laat staan een paperbackschrijver verloren gegaan.

Mijn dagen lijken meer als een wandeling in een vlooienmarkt of struinen langs de kraampjes en stalletjes op een rommelmarkt. Wat me aanspreekt neem ik mee, in bewaring. Zo is mijn hoofd zowel als mijn interieur een ratatouille van verschillende stijlen, van familie, van een uitverkoop of van een jongen van acht die fier naast zijn oma zit op de plaatselijke rommelmarkt omdat hij niet mee wou naar het familiefeestje.

Onderweg zie ik gezichten, en ik kijk ernaar. Niet om te zien wat ze zeggen, maar om hun vormen. Ik zie graag gezichten. En ik hoor graag stemmen. Vooral het geluid ervan. Niet wat ze zeggen maar de muziek die ze voortbrengen. Net zoals ik graag lichamen zie. Niet om het lichaam zelf maar de manier waarop het gedragen wordt. En hoe mensen worden en ontworden.

Ik geloof dan ook niet dat mensen ooit klaar zijn met zichzelf. Op dit eigenste moment is er bij ieder van ons u een omwenteling in de maak. In goede zin, uiteraard, daar ga ik vanuit. Al kan die omwenteling u misschien ongelegen komen. U kan er duizend vloeken over neer laten dalen, en erop springen, en spuwen, en dan is die omwenteling ervan door, en staat u daar alleen. Verlaten door uw moment van glorie.

Vandaag kwam ik nog eens terecht bij Sylvia Plath. U kent die mevrouw misschien, of misschien ook niet, het doet er eigenlijk niet toe. Ze is elke dag aanwezig hier, in mijn huis, op het zevende rek, aan de linkerkant. Een mooi zicht heeft ze daar, en weinig inwaaiend stof bovendien. Voor zover er hier stof opwaait. Alleen bij wijze van spreken misschien.

Vandaag liet mevrouw Plath mij weten, bij wijze van ingeving, dat we iets wat we willen schrijven nooit echt optekenen zoals we zouden willen. Net zoals we nooit zijn zoals we zouden willen. Er gebeurt iets, zomaar, onverwacht, meestal, en je leven wordt overhoop gegooid. Je gaat aan je schrijftafel zitten, met zicht op de wolken en geur van de zee, en schrijft het op.

Op zo’n moment overdramatiseer je het of je verbloem het, beiden onterecht. Het is altijd net niet dat wat er is gebeurt of wat je zou willen laten weten. Je overdrijft de verkeerde delen of je laat wat belangrijk is weg. Er zit niets anders op dan daar vrede mee te nemen en gewoon je pen te volgen. En het licht te zien in elk moment dat je beschrijft. Dat vooral.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s