‘Zou je blog anders zijn mocht je niet onder invloed schrijven?’

Onder invloed

Janna (31) schrijft: Je vermeldde ergens dat je medicatie neemt, psychofarmaca neem ik aan. Is het fout/ongepast van me om te zeggen dat je jouw blogs dan onder invloed van verdovende middelen schrijft? En vooral, hoe anders denk je dat je schrijfstijl en inhoud dan zou zijn? Zou je er meer geconcentreerd door kunnen schrijven, minder taalfouten maken of andere thema’s aanraken? Nu ben je toch, als ik dat mag zeggen, super-optimistisch, een beetje van de wereld soms.

Het klopt inderdaad, Janna, dat ik bepaalde medicatie neem, en ik heb er geen probleem toe te geven dat er psychofarmaca tussen zitten. Toch neem ik ook andere medicatie, en die werkt ook op mijn verstand. Bovendien is er binnen de groep psychofarmaca ook veel variatie. Ik ben zelf geen dokter, en al zeker geen psychiater, maar ik ben gezegd dat er heel veel verschillende werkingen zijn, met wisselend voelbare invloeden. Afhankelijk van de stof en dosis, in combinatie met andere therapieën en natuurlijk de levensstijl van het individu en diens hele leefklimaat.

Je hebt het over verdovende middelen, maar er zijn evengoed stimulerende middelen binnen de groep. Ik zal zelf natuurlijk niet aan je neus hangen welke medicatie ik neem. Toch leef en schrijf ik niet sterker onder invloed dan de meeste bloggers die alcohol drinken of roken of hun blogs schrijven terwijl ze door sloten koffie waden. Daar ben je dus ook onder invloed van.

Maar goed, ik denk dat jouw vraag vooral is hoe en wat ik zou schrijven mocht ik geen medicatie nemen die op delen van mijn hersenen zouden werken. Volgens mij is dat koffiedik kijken want wat ik op dat moment zou schrijven, zou zeker ook beïnvloed zijn door voorbije ervaringen, mijn levensstijl, sensaties en verwachtingen. De kans is volgens mij wel groot dat ik een hele periode veel minder openbaar zou brengen, omdat zo’n verandering, net als alle verandering, weinig goede teksten voortbrengt.

Als ik voor jou superoptimistisch overkom, vind ik dat een complimentje, maar dat heeft volgens mij toch eerder te maken met mijn keuze om al te donkere teksten niet te publiceren, en met de steun van mijn vrouw, mijn ouders en de hulpverleners in mijn omgeving. Vanzelfsprekend heeft het ook te maken met jou, want het is jouw interpretatie, vanuit jouw gemoed en jouw leven.

De medicatie helpt natuurlijk wel mijn gemoedsval te beperken, stopt ook in bepaalde mate de fysieke chronische pijnen (in combinatie mat kinesitherapie), en zorgt ervoor dat ik meer kan relativeren. Ik heb niet in de druk dat het mijn denken minder helder maakt, mijn bewustzijnsgraad verlaagt of andere effecten heeft die ik associeer met ‘onder invloed’ zijn.

Zonder medicatie zou ik wellicht meer piekeren, minder relativeren en meer bezig zijn met donkere gevoelens die zich opdringen. Vermoedelijk zou ik dus minder schrijven, meer afwegen, en uiteindelijk moedeloos worden, en het houden bij sociale media. Verder is de discussie of dat te maken heeft met het placebo-effect of met iets anders voor mij eerder weinig relevant. Waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat ze niet zinvol kan zijn voor anderen. Het zou natuurlijk ook kunnen dat het zodanig kriebelt om te schrijven, dat ik op een of andere manier wel verder zou gaan, maar dan niet zo persoonlijk of met een thema dat losstaat van autisme.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s