Anais (28), orthopedagoge en lezeres van deze blog, stuurde me de vraag hoe belangrijk succeservaringen zijn voor mij als persoon met autisme. Een poging om op die vraag te beantwoorden, zonder daarbij voor andere mensen met autisme te spreken. Iedereen met autisme heeft namelijk een andere manier om met succes om te gaan.
Nummer zevenenveertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Welke emotie ik minstens een keer per dag beleefd. Of ik graag gelijk heb en waarom (niet). Wie er op mijn eigen televisiezender (niet) te zien zou zijn. Wanneer voor mij voor het laatst iets slecht begon maar uiteindelijk goed eindigde. Wat ik het liefste doe op een regenachtige zondagmiddag. Welk voedsel ik nog niet gegeten heb maar wel eens zou willen proeven. Hoe ik het zou aanpakken mocht ik mijn leven mogen overdoen. Hoe de hemel er voor mij uit ziet. Welke film ik eindeloos zou kunnen herbekijken. En tot welke dansstijl ik zou kiezen mocht ik een verplicht dansnummertje moeten opvoeren.
Elke twaalfde van de maand probeer ik iets te schrijven rond de Grote Vragen (zie bv Canvas en de BBC). Deze keer stel ik me de vraag of we elke dag moeten leven alsof het onze laatste is. De ondertitel is autisme en toekomst.
Een mooi moment in deze zomer. Over de ochtendstond aan het strand. Ik beschrijf wat er gebeurt tijdens mijn korte wandeling van half zes tot rond zes uur, tussen vlak voor en vlak na de zonsopgang.
Ruim drie kwart van de medemens zou minstens eenmaal per jaar op reis trekken. Het is dan ook logisch dat in kranten en tijdschriften bekende en minder bekende medemensen worden bevraagd naar hun reisgewoonten. Maar in welke mate is deze homo autisticus ook een homo toeristicus of eerder een blijf-thuis-mus? Deze week beantwoordt ik tien vakantievragen die in het financieel-economische dagblad De Tijd werden gesteld. Voel u vrij om de vragen over te nemen op uw blog.
Tweelingen hoeven niet steeds identiek te zijn. Meer zelfs, soms zijn ze zo verschillend als maar kan zijn. Neem nu Jennifer en Sarah Ross, de twee zes-jarige zussen die centraal staan in een artikel ‘The Sisters Project’ dat vorige maand verscheen in het Amerikaanse nieuwsblad Newsweek. Ik kwam het tegen toen ik onlangs in het magazine bladerde en probeer hierbij mijn lezing te geven.
Een reactie geschreven op het artikel in het Vlaamse nieuwsmagazine Knack Online’Ja, ik heb asperger, nee, ik hou niet van treinen en postzegels’ van copywriter, journaliste en storyteller Magali de Reu, vrouw met autisme.
Een hele tijd terug was ik verhinderd om verder te doen. Door allerlei hindernissen. Het was een vreemde ervaring. Er stond van alles in de weg. Of dat dacht ik toch. Want zonet snapte ik dat het in die tijd andersom was. Dat ik in de weg stond van alles. Hierna probeer ik uit te leggen hoe ik daartoe kwam, en welke tips en invloeden van anderen wel of net niet hebben geholpen. Voor de ongeduldige lezers onder u: het was een beeldinterview met een meervoudig getalenteerde (en begaafde) schilder met autisme die me weer op weg hielp. Voor de generaliserende lezers onder u : nee, dit helpt bijlange niet bij alle mensen, met of zonder autisme, en dat het helpt bij mij is misschien zelfs een contra-indicatie op succes.
Tistje 