‘Hoe belangrijk zijn succeservaringen voor jou als persoon met autisme?’ … autisme en succes

Het is al een tijdje geleden dat ik een brief aan Tistje heb gedeeld. Er is nochtans geen tekort aan vragen, ze blijven elke dag toestromen, en ik probeer ze vanuit ervaringsdeskundigheid te beantwoorden. Of door te verwijzen als ik het niet weet. Zo kan ik niet ingaan op vragen naar goede huisartsen of psychiaters, een gratis diagnostisch centrum of welke medicatie het best helpt.

Maar goed, Anais (28), orthopedagoge en lezeres van deze blog, stuurde me de vraag hoe belangrijk succeservaringen zijn voor mij als persoon met autisme. En daar kan ik wel op antwoorden, of toch een poging wagen, zonder daarbij voor andere mensen met autisme te spreken. Iedereen met autisme heeft namelijk een andere manier om met succes om te gaan.

Zoals vermoedelijk bij ieder mens, motiveren succeservaringen mij in de eerste plaats om grenzen te verleggen, gedrag te veranderen en mezelf te ontwikkelen. Als iets goed gaat, geeft dat nu eenmaal meer moed dan als iets tegenvalt of slecht gaat. Zeker als het ook gezien en benoemd wordt door mensen die ik vertrouw, naar wie ik opkijk en het gaat om iets waar ik sowieso al fier op was.

Toch vind ik dat succeservaringen behalve een positieve kant ook een paar mindere nevenwerkingen hebben.

Een daarvan is dat succes moeilijk herhaald kan worden in vergelijkbare omstandigheden. Daarnaast heb ik de neiging opeenvolgend succes te wantrouwen.  Vaak is ook niet duidelijk wat een succeservaring concreet betekent voor mij. Wat ik er precies mee aan moet. Dat maakt mij onzeker en doet me in hyperanalyse-modus vervallen. Soms is een succeservaring ook gewoon een gevolg van toeval, en zit er geen logica of patroon achter of is mijn inbreng uiteindelijk minder geweest dan ik dacht.

Natuurlijk blijft succes vrij voor interpretatie en relatief. Wat voor mij succes is, kan door mijn omgeving als het tegenovergestelde worden gezien. Hoe dan ook vind ik met die succeservaringen omgaan als volwassene niet zo eenvoudig. Ze bezorgen me, zeker als ze onverwacht komen, vaak wel wat stress In die zin laat ik ze, als ik ze zie aankomen, wel eens aan me voorbijgaan. Het leven is al vermoeiend genoeg, om dan ook nog eens succes te moeten incasseren. Even vermoeiend als waardering krijgen, ook al omdat ik het niet zo gewoon ben (of uit mezelf niet opmerk).

Waarschijnlijk is dat bij andere mensen ook zo. Aan omgaan met verlies wordt er wat aandacht besteed (te weinig, zeker en vast) maar aan omgaan met succes helemaal geen. Meer zelfs, het lijkt een taboe dat je daar moeite mee hebt. Moeite om het te accepteren, het (al dan niet vanuit autisme) betekenis te geven, er iets mee te doen, het een plaats te kunnen geven in je leven en vervolgens ook er afscheid weten te nemen … er is nog veel werk nodig vooraleer er succes wordt geboekt op dat vlak.

3 Comments »

  1. Succes is als adrenaline. Succes geeft je drive.
    Succes geeft moed en succes geeft kracht om door te gaan.
    Vier je successen is een moderne slagzin in het management. Of dat nu van teams of jezelf is. Wordt dit misbruikt om dingen op te blazen die geen succes zijn, of wordt dit terecht gebruikt.
    Een succes heeft mijns inziens dan ook te maken met grenzen verleggen. Iets met een uitdaging, iets waar je terecht fier mag over zijn dat je de stap gezet hebt om naar dat succes te streven.
    Sommigen gaan die eerste stap misschien zelf wel als een succes zien.
    Persoonlijk ben ik – denk ik toch wel van mezelf – een stapje verder. Die eerste stap is een aanzet. Goed dat je die zet, dat moet wel. De moed om door te zetten om tot resultaat te komen, dat leidt volgens mij naar dat succes.
    Elke dag opstaan om naar je werk te gaan of naar je werf te gaan. Wat dat werk of die werf ook moge zijn.
    En als die werf dan “af” is, dat diploma bereikt, die trektocht voleindigd, dat schilderij afgewerkt, die schotel die je klaargemaakt lekker was, je nieuwe woonst die klaar staat om te betrekken, of de verhuiswagen net leeg gemaakt,…. dat zijn successen en doping om – nog in de roes van dat ene succes – een nieuwe uitdaging uit te gaan.
    Of je nu autisme hebt of niet, succes mag niemand vreemd zijn. Succes zal altijd een voorwaarde zijn om zin aan je leven te geven, om de zin van je leven te zien. Misschien zie ik het te groot, allicht leiden te grote doelen ook wel tot frustratie, maar volgens mij leidt het niet hebben van doelen eerder tot frustratie, uit verveling dan.
    Gun iedereen zijn recht op successen. Ik wil er graag op letten dat ik dat ook doe, voor zover ik nog niet iedereen heb afgestoten door over mijn successen te praten.

  2. Ik merk bij mezelf met name de angst voor succes…die zich laat zien als faalangst. Want als ik succes heb ( of als anderen dat vinden) dan voel ik een hogere prestatiedruk. Want ‘je kan het immers’. Maar omdat ik vanwege autisme niet iedere dag hetzelfde functioneer kan ik die succesprestatie niet vaak herhalen. Gevolgen zijn dan dat mensen verbaasd zijn en het idee krijgen dat er iets mis is met je motivatie en inzet. Belangrijk is daarom dat ik compassie met mezelf en de ander heb….iedere dag leer ik weer meer over mezelf waardoor ik uiteindelijk kan genieten van alle dagelijkse kleine overwinningen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s