‘Je schrijft mijn taal niet’ … autisme en taal
Af en toe krijg ik een mailtje van iemand die me zegt dat ik zijn of haar taal niet schrijf en ik zodus onverstaanbaar ben. Wat dat betekent, daar ga ik mijn blog op in. Volledig in het Tistjeschinees.
Af en toe krijg ik een mailtje van iemand die me zegt dat ik zijn of haar taal niet schrijf en ik zodus onverstaanbaar ben. Wat dat betekent, daar ga ik mijn blog op in. Volledig in het Tistjeschinees.
Taal letterlijk nemen, terwijl het anders bedoeld is, het overkomt me dagelijks, maar waar ik het meest moeite mee heb is de universele uitspraken, zeker als het over autisme gaat. In deze blog bespreek ik hoe dat gaat en wat ik eraan doe. Meer dan bij wijze van spreken.
Onlangs kreeg ik een feedbackformulier van een ziekenhuis dat ik bezocht. In deze blog vertel ik mijn twijfels om dat in te vullen, en wat het verschil is met andere feedbackverzoeken (bv om klanttevredenheid te meten).
Gebruik ik ‘u’ of doe ik degene die ik aanspreek meer plezier met ‘je’? In de krant De Standaard verscheen er vandaag een lezersbevraging over. De chef eindredactie vroeg de lezers, zoals deze blogger, waar ze het liefst mee aangesproken worden: u of je. In deze blog ga ik vanuit eigen ervaringen in op deze vraagstelling.
Een persoonlijke tekst over impressies van activiteiten die ik op deze (ietwat mistige) zaterdag doe.
Over het toenemend gebruik van twijfeltaal in teksten rond autisme, en in mijn eigen taalgebruik, de afgelopen jaren.
Van de 10 verwarrende sterktes van autistische mensen is bijzondere humor een eerste. In deze blog ga ik kort in op die ‘autistische’ humor.
Soms is mijn leven een opeenvolging van gelukjes, details die opvallen en ongewild lichtpuntjes zijn in mijn dag. In deze blog vertel ik erover.