Tom, autistische lezer van deze blog, vraagt me hoe hij het advies van zijn beste vriend om meer cafépraat te oefenen, kan interpreteren. En hoe hij daar aan zou kunnen beginnen. Ik probeer zijn vraag genuanceerd te beantwoorden vanuit eigen kennis en ervarign.
Elke woning heeft eigen rituelen die het opdringt aan de bewoners. In het gebouw waar ik sinds kort woon, zijn er veel van. In deze blog beschrijf ik het ritueel dat op vrijdag rond half vijf begint en te maken heeft met een elektricien die de code ‘Louise’ interpreteert als een noodsituatie, en reden om te komen.
Wat zeg je vooral niet tegen een autist? Luce, psychotherapeut in wording, stelt me die vraag omdat ze onderzoekt hoe Dr. Google met dergelijke vragen omgaat. Ik probeer genuanceerd te antwoorden op haar vraag.
Romina vraagt hoe ze op een familiefeestje haar autistische schoonbroer die beweert dat hij een genie is ervan kan overtuigen of kan uitleggen dat hij dat niet is. Ik probeer haar genuanceerd uit te leggen wat ze het best wel of niet kan doen.
Ruziënde buren, wat doe je ermee? Dat probeer ik in deze blog uit te vissen, zowel in het algemeen als praktisch, op korte en langere termijn.
Uit de eerste ontmoeting met mijn buurvrouw merkte ik dat alles begint met opmerken hoe anders we zijn. En wat dat volgens mij als gevolg heeft voor communicatie, leest u in deze blog
Telkens ik met sommige mensen communiceer en ik in verlegenheid wordt gebracht, en niet meer bij het gesprek betrokken lijkt, kan dat te maken hebben met de schoonheid van de andere. Waarom, dat leest u in dit artikel
Bespreking van tien jaar evolutie van het concept ‘dubbele empathie-probleem’ van de Britse autistische academicus Damian Milton.
Tistje 