Spring naar inhoud

Tag: ondersteuning

Onderweg naar een diagnose

Af en toe krijg ik, als ik ga spreken over mijn autismebeleving, de vraag wat er zoal gebeurt vooraleer iemand een diagnose krijgt. Van de huisarts of het internet Als ik een rondvraag doe naar hun vermoedens, zegt een deel van mijn publiek dat de huisarts dit meedeelt. Meestal na een gesprek met moeder. Soms is vader er ook bij. Als moeder alleen gaat, of er is ruzie, of vader zit de hele dagen in zijn ‘werk kot’, dan is er kans dat vader na een paar maand ook naar… Read more Onderweg naar een diagnose

Dromen van (ont)groeien

Iedereen mag dromen. Zo de droom, zo de aard van het beestje. Waar de ene zich een leven vol zoet goed wenst, mag ’t voor de ander zoetzuur of met paprika. Sommige mensen dromen van voorspelbaarheid, andere van de tijd van toen. Of van een zelfhulpgroep voor mensen zonder diagnose. Zonder beperkingen Zo heb je mensen die aan hun autisme hun identiteit ontlenen en mensen die kranten en websites afzoeken op titels als ‘autisme ontgroeit’. Zelf leef ik in een fragiel evenwicht tussen beide. Hoewel: mocht ik ‘veranderd’ wakker mogen… Read more Dromen van (ont)groeien

De factor Moeder

Soms kan een moeder van iemand met autisme heel erg geïntegreerd zijn in mij. Ze herkent bepaald gedrag van mij in haar kind. Ze vraagt zich af of haar kind als volwassene zo zal zijn als ik. Ze wil weten of haar zoon met de auto zal kunnen rijden en zal werken … zoals ik. Ze wil weten of haar zoon carrière zal maken, zal trouwen en vader zal zijn … anders dan ik. In zekere zin hoopt ze dat haar kind het even goed doet als ik. Hoewel ze… Read more De factor Moeder

Teveel, te weinig, net genoeg …

“Beter te weinig ondersteuning dan teveel want dat is betutteling.” Daar ben ik het in zekere mate mee eens. Beter beperkte goede ondersteuning dan teveel ondersteuning die het leven ongevraagd of ongewenst van mij overneemt. Natuurlijk heb ik een bloedhekel aan mensen die mij behandelen als een klein kind, problematisch geval of iemand die geen keuzes kan maken. Maar te weinig ondersteuning – zodat mijn leven alleen nog bestaat uit geworstel, depressie en conflicten – is ook niet goed. Veel mensen hebben op dit moment geen of te weinig ondersteuning.… Read more Teveel, te weinig, net genoeg …

Enige echte hulp?

De enige echte hulp voor volwassenen met autisme komt van andere mensen met autisme. Een krasse stelling en niet zo eenvoudig te beantwoorden. Ongemakkelijke stellingen Ze verscheen onlangs in het tijdschrift van Autisme Centraal en is aangebracht door iemand met autisme. In een rubriek waar stellingen als ‘Je kan pas vooruit als je je autisme aanvaardt‘, ‘Zoveel mogelijk mensen moeten weten dat je autisme hebt, dus vertellen maar’ en ‘Als je autisme hebt, moet je op tijd je toekomst plannen’ al de revue passeerden. De intentie van dit soort stellingen… Read more Enige echte hulp?

“Wie autisme heeft kan niet zelfstandig wonen”

Onafhankelijk leven, het is niet alleen de naam van een budgethouders-vereniging, maar ook een doel waar ik zoveel mogelijk naar streef. Enerzijds is dat raar. Want ik heb het gevoel vanuit mijn autisme autonomer te leven dan de meeste mensen om me heen. En anderzijds is het een utopisch idee. Omdat ik elke dag ervaar dat ik, vaak tot mijn spijt, nog sterk afhankelijk ben van anderen. Zwart/wit In de rubriek ‘Wit of zwart, juist of fout’ focust Autisme Centraal in het maart-nummer op één aspect van dat onafhankelijk leven,… Read more “Wie autisme heeft kan niet zelfstandig wonen”