Daten kan een behoorlijke uitdaging zijn, daarvan zijn autistische mensen zich vaak maar al te goed bewust. Onlangs las ik dat in een lokale krant dat een autistische persoon de borst nat maakt om een autismevriendelijk datingevenement te organiseren in de plaatselijke multifunctionele ruimte, waar zowel kippenkaarting, jeugdfuiven, yoga als voorhuwelijksdansen wordt georganiseerd. ‘Alle autisten zijn welkom’, sloot het artikeltje af.

De organisator had volgens zichzelf ‘heel wat jaartjes ervaring met alle soorten autisten’ en ‘wist welk vlees hij in de kuip had’. Dat riep bij mij al meteen heel wat vragen op. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen op zo’n dating evenement zullen afkomen, maar anderen zich daar veel minder thuis zullen voelen. De organisator had naar eigen zeggen al enkele jaren meegedraaid in de autismegemeenschap en wist dat autistische mensen niet altijd even happig zijn om ‘de stap te zetten buiten hun comfortzone’. De ene keer komen er veel autistische mensen opdagen volgens hem, maar een andere keer zijn het vooral ouders en mensen die zich nauw betrokken voelen. Het is onwaarschijnlijk dat die laatsten komen om te daten, eerder om hun zoon of dochter te begeleiden, en een oogje in het zeil te houden.

De organisator liet optekenen dat er niet zo veel en zelfs veel te weinig dating events zijn. “De grote organisaties wagen zich te weinig aan dit soort evenementen”, vertelde hij aan de journaliste, “Voor veel organisaties is dit een echt leermoment. Je weet immers nooit hoeveel begeleiding de autistische aanwezigen precies nodig zullen hebben. Bovendien komen veel mensen, of ze nu autistisch zijn of niet, met uiteenlopende verwachtingen. Je hebt er die dromen van een kans op een romantische connectie, anderen willen vooral in bed duiken, en dan heb je er ook nog die echt gefocused zijn op een huwelijkspartner. Gelukkig heb je ook nog mensen die gewoon hopen op wat begrip en acceptie, en een leuk uitje. Die laatste heb ik eerlijk gezegd het liefst.”

Vanuit mijn eigen ervaringen besef ik dat het niet eenvoudig is als autistische persoon op het liefdespad te wandelen. Vooreerst zijn autistische personen heel divers, en is het niet meteen duidelijk wie wat voelt en wat de ander verwacht van het daten. Bovendien heb ik de indruk dat niet alle autistische mensen staan te springen om op zo’n auti-gerelateerd evenement op te dagen. Soms gaan autistische mensen liever naar een autismevriendelijke sociale club die vertrekt vanuit gedeelde interesses, hobby’s of leuke activiteiten, eerder dan zich blind te staren op daten. Sommige kiezen ook liever voor online communities, die al dan niet speciaal gericht zijn op autistische mensen op zoek naar vriendschap of romantische relaties. Voor hen bieden deze platforms een veilige en comfortabele omgeving. Andere alternatieven, waar ik me beter bij voel, zijn workshops en trainingen, gemeenschapsevenementen, en begeleidde uitstappen waar zowel autistische als niet-autistische mensen aan deelnemen, zodat ik me niet al te speciaal voel maar toch voldoende veiligheid ervaar. Tegenwoordig hoef ik niet meer te daten, maar mocht dat wel het geval zijn, zou ik voor deze kiezen en voor een combinatie van vrijwilligerswerk en online contacten hebben, zoals mijn liefste en ik elkaar hebben leren kennen.