Autisme lijkt de laatste jaren steeds vaker voor te komen in de media. Maar hoewel je zou denken dat het bewustzijn over autisme daardoor toeneemt, valt het te betwijfelen of de voorstelling van autisme in de media een positieve impact heeft op het dagelijks leven van mensen met autisme en hun omgeving. Berichten over mensen met autisme als ongeliefde, onhandelbare types met weinig inzicht in de consequenties van hun handelen zijn toegenomen. Dit leidt tot een negatieve beeldvorming waarbij mensen met autisme vaak niet dezelfde kansen krijgen als anderen, waardoor de drempels voor sociale en educatieve inclusie toenemen.

Hoewel autisme als een ingrijpende handicap wordt gezien, maakt het ook positief deel uit van het mens-zijn. De mensheid is geëvolueerd uit een complex samenspel tussen verschillende soorten of types denken, manieren van informatie verwerken, communicatiestijlen en gedragsvormen, die allen op elkaar inwerken. Autistisch denken heeft daarin een belangrijke rol gespeeld, niet zozeer als symptoom maar als unie van meer uitgesproken gevoeligheden. Autisme ontneemt dus niet van menselijkheid maar bepaalt eerder ons mens-zijn.

Mensen met autisme worden vaak gezien als buitenstaanders. Er wordt gezegd dat zij door hun aandoening buiten de samenleving worden geplaatst. Dit is ook voor mensen met autisme met een gewone begaafdheid vaak nog steeds het geval. Toch dragen mensen met autisme bij aan bepaalde processen die onze samenleving functioneel maken, door hun inzicht in abstracte, mechanische en sociale systemen, elk op hun eigen wijze.

Een van de grootste misverstanden is dat autisme synoniem zou zijn met niet sociaal zijn. Autistisch sociaal zijn verschilt opmerkelijk van de gewone omgang, maar is vaker gericht op de uitwisseling van kennis in plaats van het delen van gevoelens of verhalen. Dit gebeurt ook vaker via een materiële tussenstap, zoals schriftelijk of virtueel. Mensen met autisme zijn dus sociaal, maar op een andere wijze.